Op avontuur

Dit weekend besloot ik op avontuur te gaan in Groningen, mijn geliefde oude woonplaats. Op bezoek bij een vriendin en daarna naar een leuk feestje met obscure bandjes. We gingen er lopend heen. Dat was best een eind, zo met de benenwagen, dus op de terugweg kon ik beter de laatste bus naar het station nemen en vervolgens de laatste trein naar Friesland halen.
Nu ben ik meestal best punctueel met dat soort dingen. Maar na twee bier gaat de tijd altijd opeens heel snel. Dan zit ik net middenin een bevlogen gesprek over, ik noem maar wat, het hijgen van de Engelse Cockerspaniël – en verrek: ik moet de bus halen.
Nou, dat ging dus niet helemaal goed. Na het missen van de bus had ik nog een klein halfuur om, plan B, dan maar te voet op het station te komen. Een onmogelijke opgave, maar in mijn brein was de teerling al geworpen. Ik ging dit wel even doen.
Rennend als een Keniaan met een turbostart doorkruiste ik de krochten van allerlei Groningse buitenwijken. Dat station was nog een verdomd eind weg. Tegen de tijd dat ik op de Grote Markt aankwam – ondertussen daadwerkelijk hijgend als een Cockerspaniël – moest ik de realiteit maar eens onder ogen zien: ik ging die laatste trein niet meer halen. En ik was al helemaal geen Keniaan.
Verder met plan C: teruglopen naar het feestje en doen alsof ik gewoon even een frisse neus gehaald had. Slaapplaats regelen bij de vriendin die daar nog vertoefde. Appeltje, eitje.
Helaas kon ik het feestje niet terugvinden.
“Waar is het feestje?! Hier is het feestje – niet.” Dat idee.

Ik liep en ik liep, en het sneeuwde, en mijn voeten begonnen eigenlijk best wel pijn te doen. Dat was kennelijk te merken, want een behulpzame jongen op een fiets vroeg of ik soms verdwaald was.
“Waar moet je zijn dan?” vroeg hij.
“In de Antillenstraat. Maar ik weet het nummer niet.”
Dat ging hem te ver. Hij fietste weg zonder me verder te helpen.
Gelukkig kwam ik kort daarna een vrouw met drie hondjes tegen. Ze wist niet welke straat ik zocht, maar ik mocht wel die honden even aaien. Dat was leuk.
Uiteindelijk was het een jonge vrouw verkleed als een lieveheersbeestje – best wel een vervreemdende verschijning op dat uur en in die toestand – die me de juiste weg wist te vertellen.
Het feest was er nog en een bedje kon ik ook wel krijgen. Helaas stond dat bed dan wel weer helemaal aan de andere kant van de stad.
Nog even een stukje lopen, dus.
Na een gebroken nacht in een – godzijdank – warm logeerbed keerde ik dan eindelijk terug naar mijn eigen huis. Nadat mij verteld was dat ik eruit zag als een gestorven vogeltje, besloot ik voor de grap eens op Google Maps te kijken naar de route die ik die nacht had afgelegd. Al snel bleek de tergende spierpijn in mijn hele lichaam niet geheel ongegrond.
“Wow man, ik heb in totaal ruim zestien kilometer gelopen,” zei ik.
En toen ging ik me ernaar gedragen ook. Liggend onder een dekentje op de bank verklaarde ik dat ik 'gebroken' was. “Never forget..” voegde ik er met betraande ogen aan toe.
Ik sliep als een zwaarlijvige Keniaan. Zonder turbostart en met narcolepsie.
Pas morgen ga ik weer slenteren.


Zondag 17 Maart 2013 op 11:36  |  
  |    |  

twee reacties

Marieke Hogeboom

Sportief feestje!
Had je nog reacties op je artikel in NRC?

Marieke Hogeboom
, - 18-03-’13 09:44
Nicole

Hee! Lees dit nu pas, had er geen bericht van gekregen. Maar nee, geen reacties, wel iets meer bezoekers op mijn site. Ook tof.

Mooie filmpjes en verhalen maak je trouwens voor je blog! Ik houd het in de gaten. :)

Nicole
, - 20-03-’13 12:23
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.