Rijstepap en macaroni

In één van mijn favoriete boeken, The Wind-Up Bird Chronicle van Haruki Murakami, is een brief opgenomen waarin gesproken wordt over causaliteit. De briefschrijfster verwondert zich erover dat veel mensen de wereld zien als een logische, consistente plek – en dat alle gebeurtenissen, in de samenleving als geheel en in een mensenleven, zijn te verklaren in termen van oorzaken en gevolgen: als je A doet, dan volgt B. Maar kan je je leven wel echt volledig zelf sturen, zolang je maar logisch en consistent handelt? May Kasahara, de briefschrijfster, denkt van niet.

Om haar twijfels te illustreren gebruikt ze een mooi voorbeeld: wanneer je een zakje instant rijstepap met water in de magnetron doet, en het belletje rinkelt, dan heb je – jawel – rijstepap. Lijkt logisch. Maar wat gebeurt er in de tussentijd, achter het gesloten deurtje? Misschien verandert de pap wel stiekem in macaroni met kaas als er even niemand kijkt, om vervolgens weer als rijstepap te verschijnen zodra het deurtje opengaat.

Dat voorbeeld is eigenlijk heel representatief voor hoe het bij ons mensenkinderen meestal écht gaat: we geraken, als het om onze dromen en doelen gaat, zelden rechtstreeks van A naar B. Vaker komen we eerst langs H, A, P en Q om uiteindelijk, misschien, op het punt te belanden dat we bij aanvang voor ogen hadden. Er zijn genoeg mensen die, bij wijze van spreken, rijstepap in de magnetron des levens stoppen en er vervolgens – ook tot hun eigen verbazing – toch een bord macaroni met kaas uithalen.

Ik ben er zo eentje, denk ik.

Na het lezen van de brief dacht ik na over het pad dat ik zelf in mijn flapdrolesque leven bewandeld heb. Van consistentie is weinig sprake: ik ging eigenlijk helemaal niet studeren in Groningen om een verborgen talent voor het beleggen van broodjes te ontdekken. Ik verhuisde, eenmaal daar, ook niet naar een nieuwe kamer om via een mij onbekende huisgenoot in contact te komen met het halve Friese volk – laat staan om uiteindelijk in hun Heitelân te eindigen. Het gebeurde allemaal maar een beetje. H, P, A, Q... wanneer, hoe en of B nou komt? Geen idee.

Een logisch geheel kan ik het niet noemen. Maar die macaroni met kaas, op de zijpaadjes, is ook prima te eten.


Donderdag 01 November 2012 op 15:07  |  
  |    |  

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.