iemand in saoedi-arabië

Soms ben ik wel eens bang dat ik over een jaar of twintig de hoofdpersoon zal zijn in een real-life programma over verzamelwoede. Nukkig zal ik vanuit een verlepte rode stoel toekijken hoe SBS6 mij beroofd van portretten met katjes, oude globes, verscheidene indianentooien en tientallen opwindbare kippen.

Want ik heb een hekel aan weggooien en een voorkeur voor oude troep. Ik ben er oprecht van overtuigd dat die vies-groene legging met gaten 'in de toekomst heus nog wel eens van pas kan komen'. Al een jaar of vijf sleep ik een godsgruwelijk lelijk bamboe-tafeltje mee naar iedere kamer die ik bewoon; en nee, eigenlijk had dat tafeltje nooit werkelijk een functie. In mijn vorige huis stond hij op het balkon lege drankflessen te verzamelen - vandaag de dag staat het ding in de keuken, bedolven onder een stapel oud papier. Maar wegdoen? Ho maar. Wie weet dumpt er op een dag opeens iemand een in dekentjes gewikkelde baby-panda voor mijn deur. Dan kan die tafel nog wel eens verdomd goed van pas komen.

Die aversie jegens weggooien geldt ook voor mijn avondeten. Ik was dan ook mateloos gefascineerd toen ik vandaag op Nu.nl de volgende kop aantrof: 'BOETE IN SAOEDISCH RESTAURANT VOOR NIET LEEG ETEN BORD'. In eerste instantie maakte het bericht me een beetje bang. Ik stelde me voor hoe er tijdens het eten constant een schimmige Arabier in je nek hijgt, klaar om je in de hoek te zetten zodra er ook maar één kruimeltje op je bord achter dreigt te blijven.

Bovendien moest ik denken aan een tragisch voorval uit mijn kindertijd. Als kind weigerde ik lange tijd de korstjes van mijn boterhammen op te eten. Daarop besloot mijn moeder me wijs te maken dat je véél beter ging rolschaatsen wanneer je braaf je hele boterham opat. Wekenlang vrat ik korst na korst, maar mijn Fisher Prize-rolschaatsen met plastic wielen schraapten nog altijd met grote tegenzin over de stoepen. De buurtkinderen noemden me ook nog steeds 'De Bulldozer'.

Hoe dan ook, in principe gaat het daar in Saoedi-Arabië welzeker om een goed initiatief. Het restaurant wil met de boete voorkomen dat gasten meer eten bestellen dan zij werkelijk op kunnen. Zo wordt er bewuster met voedsel omgesprongen en uiteindelijk minder weggegooid.

Dat vind ik een goede zaak; verspilling van voedsel is immers hartverscheurend en immoreel. Duur ook, potdomme. Daarom stop ik overgebleven avondeten in bakjes. Die bakjes eet ik de volgende dag leeg, of ik voeder er mijn medemens mee.

Heel soms neemt mijn spaarzaamheid echter groteske vormen aan: Als er slechts een klein beetje eten over is, laat ik dat simpelweg op mijn bord wegrotten voor later op de avond - wanneer ik dan zin krijg in chips, probeer ik mezelf wijs te maken dat restjes uitgedroogde, harde spaghetti heus ook heel lekker zijn.

Ook heb ik op een goede winteravond wel eens geprobeerd een oud stuk pizza opnieuw tot leven te wekken door hem bovenop mijn gaskachel te leggen. Op dat soort minder glorieuze momenten is het toch een troostrijke gedachte dat er, ergens in het verre Saoedie-Arabië, iemand trots op je is.


Zondag 18 September 2011 op 21:35  |  
  |    |  

zeven reacties

balder

weer leuk textje!
Herkenbaar, die bakjes. Knap dat je het altijd opeet. Bij ons kweken we er plantjes, beestjes of fascinerende kleurige schimmelplekken in. Soms ontstaan hele mooie patronen. Dan heeft het wel wat weg van een kaleidoscoop!

balder
, (E-mail ) - 18-09-’11 21:45
Arend Ypma

Heerlijk weer :) Ik zie een klein meisje met een vertwijfelde blik over de stoep schrapen, nadenkend over het feit dat korstjes je misschien helemaal niet zo goed helpen als je dacht.

Arend Ypma
, (E-mail ) (URL) - 18-09-’11 21:48
Slenteraar

@ Balder – Soms kom ik er ook niet aan toe hoor, maar dan gooi ik het op de tweede dag alsnog in de vriezer. Daar kan je het wel een jaar of 18 bewaren. Hoewel.. misschien dat er dan toch ook al wel wat interessante schimmelpatroontjes te bespeuren zijn. Ik zou zeggen; voer het aan Spip!

@Arend – Thanks! Ik eet nu juist graag (knapperige) broodkorsten, maar inmiddels heb ik de illusie dat ze me gaan helpen met mijn motoriek maar laten varen. Sinds een paar jaar, dan.

Slenteraar
, (E-mail ) (URL) - 18-09-’11 22:31
Marieke

haha, wat zijn moeders toch hard. zo riep mijn moeder vroeger altijd heel enthousiast als we links een McDonalds passeerden: ‘hee, kijk daar rechts! een blauwgestipte breedbekmus!’ (of een willekeurig andere vreemde vogelsoort die ze op kilometers afstand kon herkennen). en zo passeerden wij de McDonalds zonder dat zuslief en ik achterin begonnen te jengelen om een HappyMeal. trauma’s, werkelijk waar.

Marieke
, (E-mail ) - 19-09-’11 07:02
Wendy Medium Helder

Mooi beschreven en de herleving van vroeger komt weer te boven ,en ja we zouden met elkaar eens meer moeten na denken wat we allemaal weg gooien ,en ik ja denk ook nog alles nodig te hebben ,maar die spijkerbroek ben ik mij van bewust dat die ene broek nooit meer om mijn lijf zal passen al denk ik ,tjs maar nee ,je gaat weg ,en doe hem naar een tweede hans winkel ,krijg er een happekras voor en ja kan weer spullen kopen of eten ,tja in het leven veel om over na te denken …………..;-)

Wendy Medium Helder
, (E-mail ) (URL) - 19-09-’11 07:32
lammie

Hij is weer leuk,sorry dat ik je jaren in de waan heb gelaten dat je van broodkorsten goed gaat rolschaatsen ha ha,zie ze zo nog voor me die buldozers,maar je moet wel bekennen dat er op die leeftijd en zo klein nog niemand al op rolschaatsen reed.
En je hebt er een leuk verhaal aan overgehouden.

lammie
, (E-mail ) - 19-09-’11 13:36
Jos

Heel mooi!

Jos
, (E-mail ) (URL) - 19-09-’11 20:10
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.