koffiepauze

Ik moet weer iets bekennen. Tijdens mijn buitenproportionele koffiepauzes kijk ik wel eens naar daytime-tv. Vooral het weeïge 'Hello Goodbye' van de NCRV weet mij op onproductieve studiedagen enorm te ontroeren. Ik zal eerst even uitleggen wat het idee van het programma is: Een sympathieke presentator staat op Schiphol en spreekt daar wachtende mensen aan in de hoop dat ze een ellendig, tranentrekkend verhaal te vertellen hebben. Gebroken families, verre liefdes, een cavia die dood terugkomt van een ingrijpende operatie in Turkije - dat soort dingen.

Ik moet er stiekem wel eens om huilen. Niet eens altijd om de verhalen op zich; het is meer het programma-format dat me raakt. Vaak willen die arme mensen helemaal niet over hun ellende praten, maar is de presentator toch vastberaden hun pas geheelde wonden even lekker open te raggen. Zo laat hij aflevering na aflevering een spoor van vernieling achter op Schiphol. 'Vertel het maar, jij hebt vast wel iets héél naars meegemaakt', lijkt hij met zijn glimlach te willen zeggen. Een paar goed gemikte, 'onschuldige' vragen later staat zijn slachtoffer geheid te janken, en dat ziet er toch wel extra tragisch uit als je een spandoek en een boeket vasthoudt. Missie geslaagd.

Maar laatst was het anders. Onze allesvernietigende presentator benaderde een dikke man met een baard en een knuffelbeertje. De man hield het beertje stevig vast. Te stevig. Waarschijnlijk hoopten de programmamakers dat hij aan het wachten was op zijn verloren gewaande of ongeneeslijk zieke zoontje. Iets in die richting. Gretig vroeg de presentator aan de man wie hij verwachtte.

'Een jongen uit Colombia', was het antwoord, gevolgd door een zenuwachtig lachje. 'En hoe kennen jullie elkaar?' hijgde de presentator. 'Nou.. we kennen elkaar van een internetforum. Eentje voor homo's met een voorkeur voor harige mannen. Eigenlijk.'

Oorverdovende stilte.

'Op het forum noemen we die mannen bears - grote, harige beren. Ik ben een bear, zeg maar.' Ik bewonderde de eerlijkheid van grote beer. En hoe de presentator ook dramde en porde, het verhaal liep niet verdrietig af. Bij aankomst gaf Baardmans zijn exotische date het knuffelbeertje, en de twee mannen knuffelden en kusten elkaar op een lieflijke manier. Althans, ik had me een bear-ontmoeting ruiger voorgesteld. Met gegrom en onbeholpen geklop op elkaars rug. Een beetje zoals heteroseksuele mannen elkaar knuffelen, eigenlijk.

Hoe dan ook, ik was op dat moment vooral blij dat onze zedige presentator zich ongetwijfeld heel ongemakkelijk moet hebben gevoeld bij de situatie - het is en blijft de NCRV. Dat zal 'm leren. Voldaan sloeg ik mijn laatste beetje koffie achterover. Koud. Het was zo vies dat ik toch nog een klein beetje moest huilen. Gewoon omdat het kon.


Dinsdag 16 November 2010 op 08:44  |  
  |    |  

twee reacties

Arend

Over het algemeen hoef ik niet te reageren op je volmaakte blog, maar dit keer wil ik toch even benadrukken dat ‘Hello Goodbye’ (Er zit vast een groot team knappe koppen achter de titel van dit programma) – volledig doorgestoken kaart is! Deze namaakelvis heeft zelf eens toegegeven dat de verhalen ingestuurd worden. Waarna ze NIETSvermoedend opgezocht worden op schiphol. Een tranentrekker met een zwart randje.

Arend
, (E-mail ) - 16-11-’10 15:51
Slenteraar

OH MIJN GOD! I knew it, Hello Goodbye is écht niet pluis! En ik maar mijn best doen om het niet al te lomp de grond in te stampen.. potverdorie. Ik had het ook wel kunnen weten eigenlijk. ‘Het is en blijft de NCRV’.

Slenteraar
, (E-mail ) (URL) - 16-11-’10 21:14
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.