hoi, met pipo

Ik haat bellen. Ik haat het zelfs zo erg dat Telfort me onlangs een telefoonrekening stuurde met daarop het volgende fenomenale bedrag: -1.20. Enkele dagen later was er inderdaad 1 euro en 20 cent op mijn bankrekening bijgeschreven. Nu schijnt het zo te zijn dat ik de maanden daarvoor teveel aan Telfort heb betaald, maar ik vind het leuker om te denken dat ze me gewoon geld toe geven omdat ik vrijwel nooit al mijn belminuten verbruik.

De belminuten die ik wél verbruik gaan overigens allemaal op aan gesprekken met mijn moeder, want met moeders kan je geen kort gesprek voeren. En zo hoort het. Je weet wel, dat je belt om te vragen hoe lang de boerenkool ook alweer moet koken, maar het gesprek op onverklaarbare wijze opeens over de stervende parkiet van de dochter van de hond van de buren gaat. Of over stapels vieze was, en of je nog wel kleren en voedsel hebt.

Deze gesprekken gaan me goed af. Zodra ik met minder bekende mensen moet bellen wordt het een ander verhaal, zeker als de persoon aan de andere kant van de lijn ook een telefoon-mongol is. Dat worden vaak grote zwijgfestijnen met als voornaamste probleem dat telkens als ik de stilte probeer te verbreken, de ander precies op datzelfde moment begint te praten. 'Hoe gaa-heb je no-oh sorry-nee zeg dan- nee jij zei eerst iets!' Dat kan zich dan eeuwig herhalen, net zolang totdat ik aangevallen word door een horde fictieve tijgerwelpjes en genoodzaakt ben op te hangen.

Omdat het me toch wat dwars zat dat mijn telefoonskills zo bedroevend laag waren, heb ik enkele jaren geleden iets heel moedigs gedaan: Ik ging werken bij een callcenter. Weer zo'n hoofdstuk uit mijn leven waarvan maar weinig mensen op de hoogte zijn, en terecht: Het was een callcenter die gespecialiseerd is in het lastigvallen van kapsalons. De godganse dag moest ik die arme mensen scharen en verfjes aansmeren, en ik was er heel slecht in.

Alleen al de verplichte begroeting 'Goedemorgen, Total Hair Service, u spreekt met Nicole!' was om te kotsen, hoewel het wel grappig was om af en toe wat af te wisselen met namen: 'Goedemorgen, Total Hair Service, u spreekt met Ahmed Aboutaleb!'.

Vreemd genoeg werd ik al na twee keer werken ontslagen, zogenaamd omdat er per ongeluk teveel nieuw personeel was aangenomen. Dat was één van de gelukkigste dagen uit mijn leven.

Afijn, inmiddels heb ik maar geaccepteerd dat mijn talent nu eenmaal niet bij het gesproken woord ligt. Soms vind ik het zelfs wel grappig mijn telefoongesprekken nog een graadje ongemakkelijker te maken. Zo heb ik een tijd lang mijn telefoon opgenomen met de naam van degene die me belde. Even een voorbeeldje. Stel, je wordt gebeld door Pipo de Clown. Dan neem je dus op met: 'Hoi, met Pipo'. Dat is precies wat Pipo zelf wilde zeggen, dus die kutclown raakt geheid in de war. Gestamel en nerveus gelach is meestal het gevolg, en bij tergende figuren als Clowntje Pipo geeft dat gewoon veel voldoening. Bovendien geeft het gestuntel van de ander jou meer zelfvertrouwen, en zal het gesprek vervolgens makkelijker verlopen dan normaal het geval was geweest. Dat klinkt gemeen, maar mensen zijn ook gemeen. Volgende keer misschien meer tips, ik fiets nu een drukke tunnel in, sorry. Daag.


Dinsdag 19 Oktober 2010 op 08:30  |  
  |    |  

Eén reactie

AaL

Die prutsgrap haal ik ook vaak uit. Vind ik van mezelf altijd best irritant ;P.
Adremme mensen antwoorden dan met het noemen van jou naam.
En dan komt alles telefonetisch goed.

AaL
, (E-mail ) (URL) - 19-10-’10 14:52
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.