Slenteraar



Meneer Duif

Afgelopen zondagochtend stond ik bij het station op een bus naar Friesland te wachten. Door de speakers van mijn koptelefoon klonk een nummer van Beck waarin, heel subtiel en perfect geïntegreerd in de muziek, het koeren van een duif te horen was. Ik ging nogal op in die duiven-sample. Zozeer dat ik niet had opgemerkt dat er een man van een jaar of zestig recht voor mijn neus was gaan staan. Ik zag zijn mond bewegen, maar hoorde slechts het gekoer. De man leek ook eigenlijk wel een beetje op een duif: rond en grijs, relatief klein hoofd. Beetje hulpeloos, net iets te beweeglijk.

Ik besloot mijn koptelefoon af te zetten.

“… -an het niet lezen, maar hij komt zo, toch?” Vragend wees de man naar het kaartje met de dienstregeling.

Ik keek eens goed. “Ja, hij komt zo,” antwoordde ik.

De man wreef in zijn handen. Plots haalde hij een verfrommelde flyer uit zijn jaszak.

“VLOOIENMARKT” stond erop. Meneer Duif, zoals ik hem inmiddels had genoemd, keek me grijnzend aan.

“Gaat u daarheen?” vroeg ik.

Hij knikte hevig. “Jááá, ja. Het is in een grote hal! Machtig mooi. Ik koop straks een gehaktbal.”

“Machtig mooi. Ik koop straks een gehaktbal.”

“Altijd goed,” zei ik. Ik kon me niet heugen wanneer ik voor het laatst een gehaktbal had gegeten. Maar ik mocht meneer Duif wel.

“En dan bestel ik er stiekem een biertje bij, he!” glunderde de man. “Lekker, gehaktbal en een biertje. Zie je deze schoenen? Vijf euro! Op de vlooienmarkt!”

De man en ik keuvelden zo wat voort. Dat het eurokaartje helemaal geen eurokaartje was, maar – in feite – meer een ééneurovijftigkaartje. Weer die gehaktballen. En dat er volgende week ook een vlooienmarkt in Eelde zou zijn.

Al snel kwam de bus van meneer Duif. Opgetogen zocht hij een plaats ter hoogte van het bushokje en lachte naar me vanachter het raam. Ik zwaaide.

Eenmaal begonnen aan mijn eigen reis luisterde ik opnieuw naar het nummer van Beck. Ik dacht aan die vieze, vette patatduiven die zichzelf in het stadscentrum stelselmatig voor mijn fiets werpen – en zwoor ze nooit meer te vervloeken.

Deel dit
3 Comments
  • Beatrice Smith
    May 13, 2017

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

    • Jessica Alba
      May 13, 2017

      Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur.

  • Beatrice Smith
    May 13, 2017

    Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

OVER
Friedrich Nietzsche zei ooit dat alle werkelijk grote gedachten ontstaan tijdens het lopen. Ik slenter me het apelazarus in de hoop dat hij gelijk heeft.

EERDERE WANDELINGEN
Ik wandel en schrijf sinds 2009. Nog meer verhalen vind je op mijn oude site. Publicaties in de echte wereld heb ik ook wel ‘s. Bijvoorbeeld in NRC.next, op de Optimist, in de festivalkrant van Lowlands en in het magazine van podium Asteriks.