Slenteraar



Tussenruimte

Bij de ingang van het ziekenhuis is het een komen en gaan van mensen. Mijn hond heeft geen idee op wie hij wacht. Daarom begroet hij voor de zekerheid iedereen.

 

Voor onze neuzen verschijnt een kleine man met een donkere oogopslag. In zijn ene hand heeft hij een ouderwetse klaptelefoon met een barst in het scherm, in zijn andere hand een papiertje met daarop een telefoonnummer.

 

‘Pardon, mag ik uw telefoon even lenen?’ vraagt hij. ‘Die van mij is kapot.’

 

‘Dat is goed,’ zeg ik. ‘Zal ik het nummer voor u intoetsen?’

 

De man vouwt het papiertje uit en begint te lezen. Het telefoonnummer is heel klein geschreven. Bij ieder cijfertje klinkt hij verbaasd.

 

‘Nul?’ zegt hij.

 

‘Nul!’ herhaal ik.

 

‘Vijf?’ zegt hij.

 

‘Vijf!’ herhaal ik.

 

Zo doen we dat met wel tien cijfers in totaal, als een geoliede machine. Ik overhandig mijn toestel en wacht. Na een kort en onverstaanbaar gesprek krijg ik mijn telefoon terug. De man neemt naast mij plaats op het betonnen muurtje.

 

‘Heeft u een afspraak?’ vraagt hij.

 

‘We halen iemand op. Maar ik ben verkouden, daarom wacht ik hier.’

 

‘Ja, ja. Alles is anders door corona. Met die afstand enzo. Maar een telefoon lenen van een vreemde was altijd al wel moeilijk.’

 

We zitten en zwijgen, de herfstzon op het gezicht.

 

‘Misschien is afstand niet zo nieuw,’ zeg ik, ‘maar zie je het nu gewoon beter.’

 

De man lacht. Ik weet niet of het een verdrietige of een blije lach is, of misschien beide. Dan staat hij op om er vandoor te gaan.

 

Hij zegt: ‘Bedankt voor uw vriendelijkheid.’

 

Ik antwoord: ‘Geen probleem en doei!’
Wat raar is, maar zo gaan die dingen soms.

 

De man verdwijnt in de drukte op de parkeerplaats. Mijn hond kijkt hem nog lang na, verward en een beetje bezorgd. Daardoor heeft hij niet door dat de persoon op wie we wachten juist door de draaideuren van het ziekenhuis komt.

Deel dit
3 Comments
  • Beatrice Smith
    May 13, 2017

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

    • Jessica Alba
      May 13, 2017

      Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur.

  • Beatrice Smith
    May 13, 2017

    Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

OVER
Friedrich Nietzsche zei ooit dat alle werkelijk grote gedachten ontstaan tijdens het lopen. Ik slenter me het apelazarus in de hoop dat hij gelijk heeft.

EERDERE WANDELINGEN
Ik wandel en schrijf sinds 2009. Nog meer verhalen vind je op mijn oude site. Publicaties in de echte wereld heb ik ook wel ‘s. Bijvoorbeeld in NRC.next, op de Optimist, in de festivalkrant van Lowlands en in het magazine van podium Asteriks.