Slenteraar



Killer

De vrouw en het hondje staan op het fietspad naast de fabriek. Het is een Pomeriaantje, klein en pluizig. De vrouw is een ouder mensenkind, eentje met linnen kleding en een wit zonnehoedje.

 

Het duo staat stil. ‘Hij wil hem vermoorden!’ roept de vrouw. ‘Echt, hij wil jouw hond kapotmaken. Blijf daar!’

 

Het Pomeriaantje veegt met zijn voetjes over het gras van de berm. Aarde komt tegen de lichte linnen broek van de vrouw. Ze klopt het eraf, maar het zand graaft zich alleen maar dieper in de stof.

 

‘Het is pure dominantie,’ zegt ze. ‘Ik zie het aan zijn hele houding. Die van jou is ook een mannetje, zeker? O God. O God.’

 

Mijn hond snuffelt aan een struik, achteloos, zijn achterhand richting de vijand.

 

‘Hij lijkt niet heel erg onder de indruk,’ zeg ik. ‘Ik denk dat ik wel gewoon kan passeren?’

 

De vrouw zucht. Ze zegt: ‘Goed, dan ga ik zélf wel de andere kant op.’

 

Het Pomeriaantje blijft omkijken terwijl zijn bazin hem de hoek om sleurt. De avondzon werpt hun schaduwen ver vooruit. De schaduw van het hondje lijkt wel drie keer zo groot als het beestje zelf, daar op het asfalt. De piekerige haartjes rond zijn hoofd doen denken aan leeuwenmanen.

 

Nog een laatste keer kijkt hij om. Heel even meen ik in zijn oogjes inderdaad de woede van de wereld gebundeld te zien. Dan rolt er uit zijn bek een klein, zalmroze tongetje. Kwispelend verdwijnt het Pomeriaantje uit het zicht.

Deel dit
3 Comments
  • Beatrice Smith
    May 13, 2017

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

    • Jessica Alba
      May 13, 2017

      Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur.

  • Beatrice Smith
    May 13, 2017

    Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

OVER
Friedrich Nietzsche zei ooit dat alle werkelijk grote gedachten ontstaan tijdens het lopen. Ik slenter me het apelazarus in de hoop dat hij gelijk heeft.

EERDERE WANDELINGEN
Ik wandel en schrijf sinds 2009. Nog meer verhalen vind je op mijn oude site. Publicaties in de echte wereld heb ik ook wel ‘s. Bijvoorbeeld in NRC.next, op de Optimist, in de festivalkrant van Lowlands en in het magazine van podium Asteriks.