Slenteraar

Ze worden steeds schaarser: dierenartspraktijken die niet zijn overgenomen door grote Zweedse ketens. Mijn dierenarts is zo’n laatste der Mohikanen. Ze is gevestigd in een bescheiden portiekwoning. In de wachtruimte hangen verkleurde flyers met informatie over dierenwelzijn. Gelig, gerimpeld. Er is ook een beeldscherm, maar daarop is nooit wat te zien.

De dierenarts heeft wel wat beters te doen. Ze is al op leeftijd, maar werkt als een machine. Afspraken gaan uitsluitend telefonisch. Ze neemt altijd zelf op en je kunt altijd dezelfde dag nog terecht. Last-minute afspraken komen in een papieren agenda, of op een briefje, of in haar hoofd.

Eenmaal per maand zit ik met mijn hond – bijna twaalf jaar inmiddels – in die wachtkamer. Hij moet dan zijn herhaalprik tegen de pijn van de artrose. Het is een wondermiddel dat ons nog wat bonustijd geeft. Duur is het ook. Gelukkig brengt de dierenarts alleen de medicatie in rekening en niet haar tijd.

Het betekent wel dat ik vaak moet wachten totdat we even tussendoor kunnen. Soms vijf minuten, soms een uur. De dierenarts doet simpelweg wat er nodig is, dier voor dier, zo snel als het gaat. Het is mijn favoriete wachten.

Vandaag is de eerste prik van het nieuwe jaar. Er zijn drie andere mensen en evenzoveel dieren. Twee katten en een hond. Niemand kijkt op een telefoon. In plaats daarvan zijn er gesprekjes.

‘Het wordt nu toch alweer wat langer licht.’

‘Een rare kruising, een soort gremlin. Ze heet dan ook Gremlin.’

‘Hij vindt het niet zo leuk in het mandje.’

‘Het is wel ingewikkeld, dat laatste stukje leven van een hond.’

‘Het is vooral die wind, die maakt het koud.’

‘Soms is het net of-dat ze alles verstaat.’

‘Bij ons in de wijk wordt er anders nog flink geknald.’

‘Jij wilt aandacht, hè. Jij wilt aandacht. Och, wat een pop.’

Ruim een halfuur later is de wachtruimte leeg. De wereld voelt klein en warm. Hier zijn alleen mensen met hun dier, de zorgen om dat dier, het weer en de wijk.

De deur van de behandelkamer gaat open.

‘Ha, Yuko.’

Kwispelend hobbelt mijn hond naar binnen. De dierenarts mag dan maandelijks een naald in zijn nek douwen, hij houdt alsnog van haar.

‘Hoe gaat het met hem?’

Mijn hond hoeft niet meer op de behandeltafel, noch hoeft hij een muilkorf om. We praten wat terwijl ze de prik klaarmaakt. We praten ook wat terwijl ze de prik zet. Ik durf niet te vragen hoe lang de dierenarts denkt dat het zo nog kan.

‘Zo, dat is alweer klaar.’ Ze aait hem om zijn oortjes. ‘Hij vindt alles wel best, hè. Ja, jij vindt alles wel best.’

‘O ja,’ zeg ik. ‘Ik heb een attentie meegebracht. Voor de goede zorgen.’

Ik haal een doosje bonbons en een kaart uit mijn tas.

‘Och, dat is bijzonder aardig,’ zegt de dierenarts.

Ze pakt de attentie aan, een beetje ongemakkelijk en een beetje trots tegelijk, en gaat dan gauw door met het bijwerken van ons dossier.

‘Je belt maar weer,’ zegt ze. ‘Jij weet het beste wat hij nodig heeft.’

‘Ik bel wel weer,’ antwoord ik.

Het is al donker als we naar de auto lopen. Yuko snuffelt aan zoveel mogelijk struikjes, waardoor we zelfs over tien meter gerust tien minuten kunnen doen. Vlak voor ik de hoek om ga, zie ik het licht in de wachtkamer uit gaan.

///

Dit verhaal verscheen eerder op nicolefromthemountain.substack.com
Schrijf in om nieuw werk direct in je mailbox te ontvangen.