Bustour

Enkele weken geleden plofte er een fantastische uitnodiging op mijn deurmat: de burgemeester van Leeuwarden (die “Ferd” heet in plaats van Fred – true story) vroeg of ik, als relatief nieuwe inwoner van Friesland, zin had om mee te gaan op een bustour door heel de gemeente. Met gids.
Omdat ik iemand ben die vooral kansen die tot niets leiden met beide handen aangrijpt, besloot ik me als de donder in te schrijven. Zo kon het gebeuren dat ik afgelopen zaterdagochtend samen met een stuk of tachtig bejaarden in een grote, witte touringbus zat. Klaar om rondgereden en gepamperd te worden.
De gids stak van wal met zijn obligate introductiepraatje. We zouden eerst een tour krijgen en daarna een koffiestop maken in een mooi natuurgebied buiten de stad. Zijn praatje eindigde met een huishoudelijke mededeling, namelijk: “Er is een toilet in de bus aanwezig, dames en heren!”
In zijn stem klonk een zekere trots door. Alsof hij na deze onthulling een daverend applaus verwachtte. Maar niemand klapte. Dus toen vertrokken we maar.
Al snel bleek dat we in plaats van dóór de mooie historische binnenstad, voornamelijk om de stad héén zouden rijden. Ergens had ik het wel kunnen weten: zowel de bus als het merendeel van de inzittenden waren niet erg wendbaar. Dan maar snel het industriegebied op. Gelukkig liet de gids zich niet ontmoedigen.
“Aan uw linkerzijde ziet u de Praxis, met daarachter het gebouw van Omrop Fryslan,” zei hij. En, tijdens het passeren van een bouwput met een paar mooie takelwagens: “Er wordt hier volop aan de weg gewerkt!”
Na ongeveer een uur was het tijd voor de koffiestop in het natuurgebied. Ik stapte uit om wat rond te kijken – dat leek me de bedoeling – maar het merendeel van de ouderen besloot lekker in de bus te blijven zitten. Daardoor had de koffiepauze eigenlijk net zo goed op een parkeerplaats voor truckers of in een van de bouwputten kunnen plaatsvinden, maar dat leek niemand te deren.
Slechts een enkeling kwam nog even in de benen, namelijk om gebruik te maken van het groots aangekondigde toilet. Dat weet ik omdat ik op dat moment naast de bus stond en de urine er aan de onderkant van het voertuig weer uit zag lekken, zo op het asfalt.
In shock strompelde ik ook maar weer terug naar mijn stoel. Binnen in de stilstaande bus dronken de mensen gezapig hun koffie, met op schoot precies één Fryske dumke. Bij wijze van een grand finale werd er ook nog een Tupperware-trommel met Marsen en Twixen doorgegeven. Allemaal A-merk. Ik vermoed dat burgemeester Ferd ons op die manier duidelijk wilde maken dat zijn stukje Friesland, zelfs in crisistijd, nog altijd welig tiert.
Bij terugkomst in de binnenstad wist ik niet zo goed of ik me nu meer of juist nog minder Fries voelde dan voorheen. Ik denk dat het is zoals met gothics en emo's: Fries word je niet, Fries bén je. Niet dus, in mijn geval.
Maar ik voelde me absoluut heel welkom, lieve Ferd.
Met die dikke vette Mars in mijn tas.


Maandag 03 Juni 2013 op 23:23  |  
  |    |  

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.