Faalangst

“Niet geschoten is altijd mis!” zeggen de mensen wel eens. Die uitdrukking heb ik nooit zo goed begrepen. Wat mij betreft is 'niet geschoten' niets meer en niets minder dan dat: niet geschoten. Het is niet raak, het is niet mis. Het is gewoon niets. Een 'niets' die, in potentie, 'iets' had kunnen zijn. Maar dat blijft bij niet-schieten dus mooi in het midden. En een ding is zeker: aan jouw schietkunsten heeft het in elk geval niet gelegen.
Op die manier heb ik in mijn leven al heel wat dagen, weken en maanden verprutst. Ik ben een meester in het uitstellen van het schieten. Doodsbang om ergens aan te beginnen, er m'n best voor te doen, en dan – de horror – het risico te lopen alsnog te falen. Falen in de wetenschap dat het volledig aan jou en je eigen kunnen heeft gelegen. Dat lijkt me het allerergste.
“Dan maar beter niks doen,” is mijn natuurlijke reflex. Tegelijkertijd verschijnen de beren op de weg. Duizend redenen waarom mijn plannen inderdaad gedoemd zijn te mislukken. Zo kon het gebeuren dat ik mijn afstudeerscriptie echt heel graag wilde schrijven, maar toch de eerste paar weken voornamelijk zwetend en angstig op de bank doorbracht. Ik werd geteisterd door irrationele gedachten: “Mijn brein is een intellectueel riool / dit gaat nooit lukken / die arme docent heeft wel wat beters te doen dan zich verdiepen in mijn brainfarts!”
Dat soort dingen.
Maar het kan nog erger, qua irrationaliteit. Op mijn eerste werkdag in de bakkerij was ik er bijvoorbeeld volledig van overtuigd dat ik nooit, maar dan ook nooit, succesvol brood in een zakje zou kunnen stoppen. Laat staan met de kassa werken. Denken deze mensen serieus dat ze bij mij een brood kunnen kopen? Hoe komen ze erbij?! Voor mijn gevoel kon ik elk moment door de mand vallen. Ik voelde me werkelijk als een hond die een F16 probeert te besturen.
In dit licht hoef ik verder denk ik niet uit te leggen dat afgestudeerd zijn en solliciteren naar serieuze banen en opdrachten me tot nu toe vrij zwaar valt. Zeker in tijden van economische cholera. Het is moeilijk om jezelf, nog nat achter de oren, steeds opnieuw aan te sporen toch maar weer een schot te wagen. Ook al ben je bang en wil je eigenlijk liever alleen maar apathisch naar je pistool staren. Soms word ik er doodmoe van. En dan die verrekte beren. Met hun armen gespreid blokkeren ze iedere weg die ik probeer in te slaan. Come at me bro, brullen ze. Dat gaat uiteindelijk ook heus gebeuren. Ik moet en zal mijn beren weer trotseren. Uiteindelijk barst de bom, durf ik alles, ben ik als een ninja.
Ik doe er alleen net even iets langer over.


Woensdag 29 Mei 2013 op 18:47  |  
  |    |  

vijf reacties

Esther

Heel herkenbaar ;)

Esther
, - 29-05-’13 21:13
Storm

Inderdaad herkenbaar. En gek genoeg best wel inspirerend. Heeft in ieder geval mijn dag weer goed gemaakt!

Storm
, - 29-05-’13 21:33
Bianca

Jij schrijft onwijs goed! Daar kun je iig mee schieten toch?!

Bianca
, - 29-05-’13 22:27
Slenteraar

@Storm Dat is nog eens mooi om te horen. :)

@Biana Dankjewel! Doe ik ook zeker, het probleem is alleen (kijk, daar is die beer alweer!) dat ik ook echt meer een schrijver dan een spreker ben. ;) Dat is dan weer niet zo handig in, bijvoorbeeld, een sollicitatiegesprek. Ik heb gewoon wat meer aanlooptijd nodig om ergens te wennen en tot mijn recht te komen I guess, maar daar is in de huidige economie jammer genoeg bijna geen ruimte voor. Dat is wel eens frustrerend. Maar ondertussen ga ik lekker door met schrijven, ondanks de beren. Ha.

Slenteraar
, - 29-05-’13 23:12
Cesar

Je bent mijn grote held! Beren can’t beat you!

Cesar
, - 31-05-’13 02:00
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.