Golden retrievers voor het ganse volk

“Aaaah! Heeee, schatje!” kirde het meisje tegenover mij in de trein.
De hele reis had ze chagrijnig gekeken. Nu, echter, glansden haar ogen bijna net zo angstaanjagend als haar moddervette lipgloss-lippen.
Ik keek opzij en constateerde dat er plotseling een gladde jongen naast onze vierzit stond. In zijn handen had hij een luxe tasje van de cosmeticawinkel Rituals. Hij gaf het meisje een zoen en ging daarna op mijn tas zitten.
“O sorry, mag ik hier zitten?” vroeg hij – met terugwerkende kracht, of zo.
Ik trok mijn spullen onder zijn reet vandaan en veinsde een glimlach. Om de twee tortelduifjes de schijn van privacy te geven, zette ik mijn koptelefoon op mijn hoofd. Met het volume uit, zodat ik alsnog het hele gesprek af kon luisteren. Zo doortrapt ben ik wel.
“Hiiiiiiee, voor mij?!” giechelde het meisje. In het cadeautasje zat een roze pakket met geurende shit: bodylotion en parfum enzo. “Zoooo lief!”
Daarna gingen ze bekken.
“Met je nieuwe bloesje!” zei zij.
“Die jíj hebt uitgezocht!” knipoogde hij.
Terwijl ik wat opborrelende kots wegslikte, moest ik denken aan Mark Rutte die zijn volk afgelopen week alsmaar aanspoorde om toch vooral te blijven consumeren. Deze twee leken in elk geval goed hun best te doen.
En dat verbaasde me, eigenlijk. Tot dan toe was ik er namelijk van overtuigd geweest dat onze minister-president de band met het volk nu toch echt volledig verloren had. Op het journaal hoorde ik hem steeds zeggen: “Néém die nieuwe auto, gá voor die nieuw woning!” En dan schreeuwde ik verontwaardigd naar de televisie: “Ja hallo Mark, een nieuwe trui is voor heel veel mensen nu ook al best een grote aankoop!”
Dat is helemaal niet zielig bedoeld. Integendeel: deze crisis is wat mij betreft een prachtige reality check. Komen we er tenminste weer even achter wat een mens echt nodig heeft - en vooral: welke luxe troep we best kunnen missen. Dat zal Rutte niet leuk vinden, want zodra de mensen anders over welvaart gaan denken, wordt de economie natuurlijk nooit meer ‘aangejaagd’.
Is dat erg? Ik denk het niet. Laatst las ik het een en ander over econoom Tim Jackson, die stelt dat het in de rijke naties maar eens gebeurd moet zijn met economische groei. Werd ik blij van. Want als we nog iets van onze veredelde apenheul willen overhouden, dan moeten die gekke politici echt eens ophouden met krijsen over auto’s, herstel en groei. In plaats daarvan zou de discussie moeten gaan over heel andere dingen, namelijk verduurzaming van de productie en herverdeling van werk.
Immers: we hebben al meer dan genoeg vernuftige producten. Alles wat ons hartje begeert. Nu rest ons niets anders dan serieus nadenken over hoe we die pareltjes zo duurzaam mogelijk kunnen produceren. Duurzame innovatie is zinvolle innovatie. “Het scherm van de nieuwe Iphone is 1 millimeter breder!” is dat niet.
Verduurzamen is nog een beste klus, dus dat levert vast werkgelegenheid op. Nog steeds niet genoeg om iedereen voltijds bezig te houden, maar waarom zouden we dat eigenlijk nog willen? Als we het noodzakelijke werk eerlijk herverdelen, dan houdt iedereen genoeg tijd over om zijn hond te aaien. Dat is ook wat waard.
Ik dacht aan grijnzende golden retrievers voor het ganse volk toen mijn trein eindelijk aankwam op Utrecht Centraal. De jongen met het bloesje en het meisje met het Rituals-tasje stapten uit. Ik ook, als een idealistische eikel vol utopische ideeën over de toekomst.
Ze zeggen dat dromen mag, maar dat is helemaal niet waar. Dromen moet, zo gek mogelijk en ongehinderd door heilige huisjes en verankerde begrippen als economische-blablabla-groei.
Het is de enige manier om verder te komen.


Maandag 22 April 2013 op 15:01  |  
  |    |  

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.