Supervlooi

In de entreehal van het pand rook het naar een exotisch mengsel van frikadellen en gevulde koeken. Ik had mijn bestemming bereikt, zoveel was zeker. Nu was het wachten in de rij voor de Supervlooi, een reusachtige rommelmarkt op Tweede Paasdag in het prachtige Friesland.
Het was een compleet gebrek aan zowel eieren als familieverplichtingen dat mij deed besluiten om – bij wijze van compensatie – naar zoiets ultiem Paasigs als een markt te gaan. Maar terwijl ik steeds dieper wegzakte in een treuzelende en overwegend zwaarlijvige mensenmassa, begon ik toch even te twijfelen of ik er wel goed aan had gedaan om hierheen te komen.
Ien-tweintich foar ién gevulde koeke,” zei de vrouw achter me in de rij. Ze zei het zelfs vier keer. Ze was bovendien al minutenlang flink aan het bumperkleven, waardoor ik haar adem in mijn nek voelde terwijl ze brieste: “Nét normaal, noh!
Opeens wist ik het weer. Braderieën en markten van vroeger, in mijn geboortedorp. Hoe tergend langzaam zo'n stoet mensen zichzelf langs de kraampjes en kleedjes beweegt. Dat ze dan opeens en masse om negen uur 's ochtends al snacks uit de frituur eten. De henna-tatoeages en de springkussens, de 'Indianen' met armbandjes en panfluitmuziek op cassettebandjes. Eindelijk de mogelijkheid je t-shirt te laten bedrukken met een tekst als 'Born Wild' of een foto van je hond. Vrouwen achter kinderwagens die menen overal en altijd voorrang te hebben.
Maargoed, er was nu geen weg meer terug. Ik kocht een kaartje en betrad de zaal.
Het bleken er drie te zijn. Drie zalen vol kleedjes met spullen die ik waarschijnlijk niet nodig zou hebben, maar wel allemaal ging bekijken – struikelend over kleine kinderen, scootmobielen en enge popjes.
Goed, het duurde dus wel even voor ik de juiste mindset bereikte en niet meer de behoefte voelde om alle duwende mensen neer te knuppelen met hun eigen heuptas. Pas toen ik eenmaal het concept 'persoonlijke ruimte' volledig losgelaten had en me erbij neergelegd had dat schuifelen het nieuwe slenteren was, voelde de markt op een of andere perverse manier toch een beetje als thuiskomen.
Bij een lieve oma kocht ik een boek met tekeningen van vossen en wilde zwijnen. Ze stopte het in een van de plastic tasjes die ze speciaal voor deze dag had opgespaard, en hing dat tasje vervolgens zorgvuldig aan mijn pols. Ze hield mijn hand nog vast terwijl ze zei: “Veel plezier ermee, meid.”
Vanachter de meeste kleedjes werd gelachen en gekletst, geschreeuwd en gezwaaid. Sommige mensen gaven een deel van hun spulletjes gratis weg.
Ik denk dat je het saamhorigheid noemt. Contact met je stadsgenoten, soms leuk en soms vreselijk irritant, maar wel met echte gezichten in plaats van profielfoto's en 'hartelijk dank' in plaats van 'vind-ik-leuk.'
Ik kan het heus nog wel. Ik was alleen even vergeten dat ik het miste.


Woensdag 03 April 2013 op 17:29  |  
  |    |  

Eén reactie

Lammie

Geweldig!!

Lammie
, - 04-04-’13 15:19
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.