Gratis reizen met treinvervangend vervoer

of: de kunstminnende buschauffeur die heus geen cultuurbarbaar was

“Naar Akkrum?” vroeg de buschauffeur.
“Het schijnt,” zei ik. Ik wapperde met het boekje van Kees van Kooten dat vandaag als mijn vervoersbewijs zou gelden, en stapte in.
Ik had het wel kunnen weten, ergens. 'Gratis reizen met de trein op vertoon van het boekenweekgeschenk' had er op de site van de NS gestaan. Eigenlijk bedoelden ze natuurlijk: 'Gratis reizen met treinvervangend vervoer op vertoon van het boekenweekgeschenk.” Dom van me.
De bus druppelde vol met verwarde mensen die eigenlijk naar Zwolle of de randstad wilden en nu opeens in een godvergeten plaats genaamd Akkrum zouden worden gedropt. Een gezellige boel, zoals jullie begrijpen.
“Ik heb een boekenweekgeschenk,” zei een degelijk ogend meisje van mijn leeftijd bij binnenkomst. Ze hield een al even degelijke plant vast. “U weet ervan?” vroeg ze.
Niet per se op een minachtende toon. Maar toch een klein beetje belerend.
“Ja, ja. Ik weet het,” zei de buschauffeur. “Ik ben geen cultuurbarbaar, hoor!”
Het meisje knikte en ging zitten.
“Ik ben zelfs een keer naar Sint-Petersburg geweest,” vervolgde de chauffeur. Onverwachts en tegen niemand in het bijzonder. “Naar de Hermitage. Het was prachtig.”
Ik had er graag meer over gehoord. Helaas kwam er direct na deze onthulling een jolige huismoeder met een pittig kapsel binnen. Hysterisch vroeg ze of ze deze bus moest nemen om in Zwolle te komen. Toen ze eenmaal zat, schreeuwde ze dat het allemaal 'net als schoolreisje' voelde en zette meteen maar een bijpassend liedje in.
Reden voor de kunstminnende buschauffeur (die heus geen cultuurbarbaar was) om het voertuig aan te trappen. Het ronken van de bus overstemde het gezang van de vrouw – en dat was waarschijnlijk ook precies de bedoeling. Ik mocht deze man wel.
Twintig minuten later werden we losgelaten in Akkrum.
Het was uitgerekend het pittige kapsel, met daaronder dus die vrouw, dat mij nerveus volgde op weg naar het station.
“En nu?” kirde ze.
“Nou, ik heb zo'n vermoeden dat er hier maar één spoor is, waar één trein langs komt, die vandaag blijkbaar maar één kant op gaat – ik denk niet dat we het echt verkeerd kunnen doen,” antwoordde ik.
Eenmaal in de trein dacht ik terug aan de buschauffeur. Ik stelde me voor hoe hij heimelijk droomde van kunst in Sint-Petersburg, terwijl hij dus in werkelijkheid de godganse dag het bescheten traject Leeuwarden-Akkrum aflegde. Luisterend naar het gekrijs van dagjesmensen die het bijna in hun broek deden van de spanning die een gewijzigde treinreis voor hen met zich meebracht.
Ik hoopte maar dat de beste man snel vakantie zou hebben, zodat hij zijn niet-cultuurbarbaarschap naar hartelust verder zou kunnen ontplooien tijdens een volgende verre reis.
Al dan niet op vertoon van het boekenweekgeschenk.


Maandag 25 Maart 2013 op 15:07  |  
  |    |  

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.