Gouden kinderen

“Heb jij een goldcard of een silvercard?” prijkte er gister op de voorkant van nrc-next. De kop verwees naar een artikel over een decadente crèche in 't Gooi met de veelzeggende naam Kinderopvang Koningskinderen. Daar hadden ze namelijk iets nieuws bedacht: ouders kunnen voortaan kiezen of ze hun kinderen in de 'zilveren groep' of de 'gouden groep' onderbrengen.
Het verschil? In de gouden groep krijgen de kinderen biologische producten te eten, ze worden uitsluitend ingedeeld bij leeftijdsgenootjes en ze kunnen desgewenst ook nog een warme maaltijd opsmikkelen.
In de zilveren groep gaat het er iets minder luxueus aan toe. Die kinderen krijgen 'gewoon' huismerken voorgeschoteld en ze eten supermarktbrood in plaats van boterhammen van de warme bakker. Ook worden alle leeftijden er door elkaar gegooid.
Nu moet ik er wel aan toevoegen dat deze zilveren groep het bij Kinderopvang Koningskinderen nog altijd lang niet slecht heeft: de kinderen spelen in een stijlvol ingerichte kamer met ambachtelijk houten speelgoed. Er is sfeervolle verlichting. Ze zitten dus in elk geval niet in zo'n lelijk buurtgebouwtje met TL-verlichting en goedkoop zeil op de vloer, zoals het gewone volk. Die zouden in deze rangschikking welzeker als 'verroest ijzer'-groep aangeduid worden.
Toen ik het las moest ik een beetje kotsen. Dat had in eerste instantie te maken met de gekozen benaming. Want hoe je het ook went of keert: als je de ene groep 'zilver' noemt en de andere 'goud', dan zit daar een waardeoordeel in. Het kan toch niet de bedoeling zijn om kinderen al van jongs af aan mee te geven dat er kennelijk een onderscheid is tussen dubbeltjes en kwartjes – en kwalijker: dat het heel gewoon is dat zij in het dagelijks leven in verschillende groepen ingedeeld worden?
Dit lijkt me een typisch voorbeeld van marktwerking-gone-bad. Ik begrijp best dat het fijn is voor ouders om iets te kiezen te hebben, of dat ze graag zelf bepalen wat hun kind op de opvang allemaal naar binnen werkt. Maar dat zijn praktische zaken die makkelijk zat op te lossen zijn: geef je kind een broodbakje mee met z'n eigen biologische maaltje. Daar hoeft heus geen verheven gouden groepje voor opgericht te worden. Als de zorg en de veiligheid maar gewaarborgd zijn, dan vermaken ook die rijkeluiskindjes zich heus wel onder een bak TL-verlichting. Liefst samen met de kinderen van de bakker en de timmerman.
Op die manier leren de gouden kinderen van Nederland tenminste ook nog iets dat veel waardevoller is dan alle materiële zaken bij elkaar: dat hun rijkdom niet vanzelfsprekend is, en dat je tegenwoordig zowel voor een dubbeltje als voor een kwartje helemaal niets meer koopt.


Dinsdag 05 Maart 2013 op 16:07  |  
  |    |  

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.