Eten voor de zwerfkat

Ze lagen languit op de vloer van de supermarkt en graaiden gretig onderin het schap met dierenvoeding. Drie meisjes van een jaar of zeven.
'Meneer, meneer!' riep de mondigste van het stel opeens naar mijn compagnon. 'Weet u wat 10% is van 19 cent?'
In haar handen hield het meisje een minuscuul pakje Euroshopper-kattenvoer. Daar had ze een sticker op geplakt die haar 10% korting gaf – over, jawel, 19 cent.
'We hebben twintig cent gevonden en nu gaan we eten kopen voor de zwerfkat,' legde het meisje uit. Het klonk urgent. De twee vriendinnetjes hadden zich inmiddels met grote ogen achter hun leider geschaard.
De situatie wierp me onmiddellijk terug naar de jaren '90, toen ik wel eens een gulden zakgeld kreeg en die dan zorgvuldig bewaarde in een plastic buis waarop je precies kon aflezen hoeveel geld je wel niet had. Soms moesten er Spice Girls-stickers gekocht worden, of zure matten in het zwembad – maar meestal keek ik alleen maar naar het geld, dat daar in die buis zo lekker concreet lag te wezen. Ik wist precies hoeveel guldens ik had. En ik voelde me vaak het rijkste kind van de wereld.
Jammer genoeg weet ik inmiddels dat het allemaal niet zo simpel is. In de grote-mensen-wereld is geld complex en allesbehalve concreet. Dagelijks worden er in het journaal geldbedragen genoemd waarvan ik me onmogelijk een voorstelling kan maken. Bedragen die waarschijnlijk ook helemaal niet bestáán, behalve dan op papier.
Als je mij nu vraagt het SNS Reaal-debacle te duiden, is het voornaamste wat ik denk dan ook: ja hallo, die bonus van Sjoerd van Keulen paste natuurlijk nooit in zo'n plastic spaarbuis. En de astronomische bedragen waarmee hij dagelijks werkte waarschijnlijk al helemaal niet. Het overzicht raakte kwijt, en daarmee ook de realiteitszin. Dat is ongetwijfeld op veel meer plekken gaande. En daar merken we nu allemaal de gevolgen van.
Die dag in de supermarkt deed mijn hart een beetje pijn van vertedering, en nostalgie. Twintig cent als schat. En dan eten kopen voor de zwerfkat. Mijn compagnon, eveneens aangedaan, graaide kordaat in zijn portemonnee, haalde er een euro uit en gaf het aan het meisje.
'Wooooow, dankuwel meneer! Echt HEEL aardig!'
Glunderend rende ze naar haar vriendinnen, die in hun enthousiasme het halve schap kattenvoer al aan het leegtrekken waren.
'Wacht, wacht – eerst rekenen hoeveel we er nu echt kunnen kopen,' hoorde ik ze opgewonden mompelen.
Kijk. Zij snappen het nog.


Woensdag 06 Februari 2013 op 16:19  |  
  |    |  

vier reacties

Marieke Hogeboom

Heel leuk Nicole! – dat was ik dus :)

Marieke Hogeboom
, - 06-02-’13 19:39
Marieke Nogmaals

Huh? Oh nou dat laatste slaat op het feit dat ik eerst m’n naam niet had ingevuld..

Marieke Nogmaals
, - 06-02-’13 19:40
Nicole

Haha, ‘Marieke Nogmaals’ – goede artiestennaam. En dankjewel :)
Ik hoorde dat je binnenkort weer op een (lange) reis gaat, veel plezier alvast!

Nicole
, - 06-02-’13 19:55
Lammie

Hij is weer fantastisch Nicole!! en een dikke duim voor die compagnon van je.

Lammie
, - 06-02-’13 20:29
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.