Generatie te koop

Gezien mijn bijzonder ongestructureerde leefsituatie – ik heb op dit moment geen vaste bijbaan en alleen af en toe wat freelance klusjes – kon het gebeuren dat ik laatst om 02:30 uur klaarwakker in bed zat met een koptelefoon op mijn hoofd. Muziek luisteren en naar het plafond staren. Piekeren over de toekomst. Er kwam een nummer van Queens of the Stone Age voorbij. “My generation's for sale, needs a steady job. How much have you got?” fluisterde de zanger in mijn oortjes.
Opeens was ik woest. Ik had zin om als een kneusje mijn kussen in elkaar te slaan. Want dit is preciés wat er aan de hand is: mijn generatie is te koop. 'Tegen elk aannemelijk bod,' zou er zelfs bij onze advertentie staan. Maar niemand lijkt ons te willen hebben. In de eurozone zit 24,4 procent van de jongeren onder de 25 jaar inmiddels werkloos thuis. En Nederland behoort nu misschien nog tot de beste jongetjes van de klas, maar ook hier wordt het probleem groter.
Zelf heb ik op sombere momenten het gevoel steeds tussen wal en schip te vallen. Ik heb dan wel zo'n prachtige mastertitel op zak, maar voor een baan op niveau is tegenwoordig standaard vijf jaar relevante werkervaring vereist. Tja, heb ik niet. Dan maar zoveel mogelijk ervaring opdoen met freelance klussen en vrijwilligerswerk. Liefst met bijbaantje ernaast, want ik wil zo graag in mijn eigen onderhoud voorzien. Echt.
Maar verrek, bij de Kwantum geloven ze niet dat een afgestudeerd geschiedkundige en freelance tekstschrijver werkelijk een passie heeft voor het verkopen van tapijt. Bij de supermarkt werken als je ouder bent dan 16? Ha ha, veel te duur! Op gesprek bij de belegde broodjeszaak dan maar. “Jij piept er vast tussenuit zodra er iets beters op je pad komt,” hoor ik de werkgever denken.
Goh. Weer niet aangenomen.
Het overkomt niet alleen mij. In mijn omgeving zie ik de zorgen en de frustraties, vaak slim verpakt in relativerende grapjes. “Hoe overleef jij nu dan?” - dat is waar mijn generatie over praat. Een vriendin, afgestudeerd kunsthistorica met twee masterdiploma's, vertelde mij over de werkplek die haar onlangs aangeboden was: wéér een stageplaats. Drie dagen per week werken tegen de astronomische vergoeding van 50 euro. Per maand. Leuk hoor, en we willen heus dolgraag die ervaring opdoen. Maar pas-afgestudeerden moeten ook eten.
Een startersbeurs zoals geopperd door FNV Jong zou in zo'n geval het begin van een oplossing zijn. Maar alle problemen ten spijt: jeugdwerkloosheid wordt maar liefst nul keer genoemd in het huidige regeerakkoord. Ik vind dat verontrustend. En kennelijk is ons de moed al zo ver in de schoenen gezakt dat wijzelf, op onze beurt, ook amper van ons laten horen. Waar blijven de boze punkbands, zoals in de jaren '80?
Mijn generatie is heel wat waard, dat weet ik zeker. Maar we moeten wel de kans krijgen dat ook te laten zien. Anders blijft een groot deel van ons waarschijnlijk precies wat Queens of the Stone Age-zanger Josh Homme tijdens die slapeloze nacht in mijn oor schreeuwde: we're just like diamonds – in shit.


Maandag 14 Januari 2013 op 17:31  |  
  |    |  

vier reacties

Rutger

Absoluut de spijker op de kop!

Rutger
, - 14-01-’13 18:40
sinterklaas

let wel: 50 euro PER MAAND.

sinterklaas
, - 15-01-’13 14:57
CJ

Raak! En dat allemaal terwijl wij ook nog eens op onze 65e kunnen fluiten naar ons pensioen. Las laatst in de Spits een column van en twintiger die klaagde dat wij zo weinig hadden om voor te vechten (ze droomde van romantische demonstraties à la jaren 80). Hoezo hebben geen zorgen?!

CJ
, - 19-01-’13 17:39
abby

Ja, ik wil in een punk band! In plaats van me iedere dag een slag in de rondte werken voor een hongerloon. Je sollicitatie verhaal is heel herkenbaar…

abby
, - 06-03-’13 00:20
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.