Goed leven

"Eten is mijn passie," zei een dikke man op de televisie.
Wat hij eigenlijk bedoelde was: "Braadworst eten is mijn passie", want hij figureerde in een nieuwsitem over obesitas in Duitsland. Overgewicht kost onze buren zo’n 70 miljard per jaar. Het probleem werd meerdere malen treffend uitgebeeld door een rits glanzende, schermvullende braadworsten te tonen.
"Je moet niet lang leven. Je moet goed leven!" vond een worstenliefhebber bij een snackkraam.
"Ja, je leeft maar een keer!" voegde een hevig schransende man aan de discussie toe.
Plotseling moest ik denken aan mijn tijd in de bakkerij en de vette happen die ook daar vaak over de toonbank vlogen. In een van de winkels waar ik werkte, kwamen in de middagpauze veel scholieren. Die kochten steevast een frikandelbroodje.
"Heb jij geen broodbakje meegekregen van moeders?" dacht de oude taart in mij dan wel eens. In de knuistjes van de kinderen zag ik blikjes energiedrank. "En waar is je beker melk? Groene ranja dan? Is dat niet meer cool?"
In mijn tijd, en ik ben er nog helemaal niet zo lang, was dat echt anders. Mijn moeder deed altijd haar best op mijn broodbakje en ik peinsde er niet over zelf iets anders te kopen. Het was een bakje met liefde. Verse boterhammen en meestal ook wel iets lekkers, een koekje of een chocolaatje ofzo.
Geen frikandel, in elk geval.
Ik richtte mijn aandacht weer op de reportage. Inmiddels was er een interview met een medewerker van een Duits crematorium te zien; een vrij onverwachtse wending. Maar ja, die man had onlangs een oven ter grootte van een vrachtwagen aan moeten schaffen. Eentje waar ook mensen van 200 kilo in passen. Bij voorkeur verbrandde hij de extreem zwaarlijvigen op maandagochtend. Ze doen er nogal lang over, vertelde hij gortdroog, en na een weekendje koelen raken de ovens minder snel oververhit.
Fronsend keek ik de reportage uit. What has it come to? Nog even en we veranderen echt in het type mens uit de animatiefilm Wall-e: passieve hompen vet op elektrische karretjes, constant uitgerust met een milkshake of snack.
Inderdaad, Duitse worstmeneren, we leven maar een keer. En goed leven is belangrijker dan lang leven. Maar bij een goed leven hoort geen morbide obesitas en alle ellende die daarbij komt kijken, lijkt me. Bovendien: een frikandel speciaal is helemaal niet speciaal meer als je er elke dag eentje eet.
Snel, landgenoten. We moeten terug naar het broodbakje. Voor het te laat is.


Dinsdag 08 Januari 2013 op 16:37  |  
  |    |  

twee reacties

Suus

Amen.

Suus
, (URL) - 08-01-’13 23:03
Slenteraar

Haha! I see what you did there.

Slenteraar
, - 09-01-’13 00:15
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.