Obligate kerststukjes

Op de basisschool kreeg ik rond deze tijd eens een blok steekschuim, enkele dennentakken, wat kerstballen en een kaars op mijn bureautje geworpen. Kerststukjes maken. Want dat was gezellig.
        Het grote kerststukjes-festijn werd gepresenteerd als een creatieve activiteit, maar in de praktijk was er niet veel ruimte voor experiment. Die kaars hoort nou eenmaal in het midden, mensen. En de takjes in een kringetje er omheen. Drie rode ballen aan de linkerkant? Dan ook drie rode ballen aan de rechterkant. Alles zo symmetrisch mogelijk, want dat is wel het mooist.
        Vroeger nam ik dat soort dingen gewoon aan. Ik was een braaf en laf kind. Pas nu begrijp ik dat het maken van zo'n perfect uitgebalanceerd kerststukje eigenlijk gewoon een vlucht is. Een welkome vlucht uit een complexe en vaak willekeurige wereld.
        Kijk, als maker van een kerststukje heb je volledige controle over de uitkomst. Je kan zo'n blokje steekschuim, een zompig rijk waarover alleen jij de baas bent, perfect ordenen en systematiseren. Alles netjes, overzichtelijk en in balans. Precies zoals dat in de echte wereld eigenlijk nooit het geval is.
        Maar de tragiek gaat nog verder. Toen wij als schoolklas eenmaal een hele rits uniforme, symmetrische kerststukjes geproduceerd hadden, was het tijd voor het tweede onderdeel van het program: de stukjes aanbieden aan willekeurige bejaarden in het verzorgingstehuis vlakbij de school.
        Dat vond ik minder leuk. Ik kreeg de sikkeneurige bejaarde. Eentje die geen snoepje uitdeelde. Destijds vond ik dat best wel gek en zelfs een beetje ondankbaar. Maar nu ik me eens serieus in zo'n oudere verplaats, begrijp ik het eigenlijk wel.
        Moet je je voorstellen: daar zit je dan, oud en alleen, met eenzame kerstdagen in het vooruitzicht. Misschien zijn je eigen kinderen en kleinkinderen al maanden niet op bezoek geweest. En nu vindt de samenleving je kennelijk ook al zó zielig dat ze maar een willekeurig schoolkind met een kerststukje op je afsturen. Om het er nog even in te wrijven, lijkt wel.
        'Andere mensen krijgen een hele kerst. Jij krijgt alleen een stukje,' zeiden onze obligate kerststukjes. En daar mag je dan ruim twee weken tegenaan kijken. Prettig, die kerstdagen.
         Als ik ooit nog een kerststukje bouw, dan bouw ik schots en scheef. Kerstballen door elkaar, kaarsen aan de zijkant. 'Levendig,' hoor ik de mensen al twijfelend zeggen. Dan pas zal ik trots zijn.


Donderdag 20 December 2012 op 17:11  |  
  |    |  

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.