Notabele honden

“Ik ben helemaal kapot,” zei ik verdwaasd. Het was een doodgewone maandag, en wat een gezellige filmavond met mijn compagnon had moeten worden, was plots veranderd in een jankfestijn vol snot en gierende uithalen. De tragedie die zich die bewuste avond op mijn beeldscherm voltrok? 'Hachi: A Dog's Tale'. Of, zoals ik de film met de kennis van nu liever noem: 'Hachi: Een Spoor van Vernieling.'

Het verhaal gaat ongeveer zo: Hachi is een ultiem schattige hondenpup die om één of andere bizarre reden geadopteerd wordt door Richard Gere. Kan gebeuren. Hond en baas zijn al snel onafscheidelijk. Hachi loopt iedere dag kwispelend met Richie mee naar het station en wacht hem daar aan het einde van de werkdag ook weer op. Maar dan slaat het noodlot toe: Richard Gere krijgt een hartaanval op zijn werk en keert niet meer terug met de trein. De trouwe Hachi blijft vervolgens tien jaar lang terugkomen naar het desbetreffende station om, in weer en wind, op de thuiskomst van zijn overleden baas te wachten.

Nu, jullie moeten begrijpen dat ik zelden huil om films. Tijdens het kijken van de Titanic dacht ik voornamelijk dingen als: “Hé, die kapitein lijkt best wel op Kapitein Iglo”. En: “Ja hallo Rose, Jack past best óók op dat ijsschotsje, stomme trut.”

Soms maakte ik me wel eens zorgen om mijn eigen – ogenschijnlijke – harteloosheid. Gelukkig weet ik nu dat er maar één zielige hond nodig is om mij volledig los te maken.

Het verdriet om Hachi werkte verslavend. Toen de aftiteling eenmaal voorbij was, kon ik het niet laten meteen óók de Japanse trailer van de film te bekijken. Weer traantjes. Vervolgens vielen mijn soppende ogen op een You Tube-filmpje met de titel: ¨Hachi: Saddest Scene!” Ware zelfkastijding. Als klap op de vuurpijl bleek er op Wikipedia ook nog zoiets te bestaan als een 'Lijst van Notabele Honden', met daarin de subcategorie 'Trouwe Honden'. Nog meer honden zoals Hachi; nog meer materiaal om van te janken. 

Mij kan je opdweilen. Daarom, voor eens er voor altijd: sommige honden zijn engeltjes. Wees zuinig op uw trouwste vriend, baasjes aller landen.

---

Slenteraar (1988) is schrijfster, sandwich artist en freelance kluns. Zij groeide op in een hondenmand te Overijssel.


Vrijdag 21 September 2012 op 19:44  |  
  |    |  

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.