bakkersmeisje, episode V

het zwijgbriefje

Vroeger, toen ik nog een 90's-kid met een pet en een paars trainingspak was, stuurde mijn moeder me wel eens alleen naar de slager. Ik kreeg dan een briefje mee waarop stond wat we die dag nodig hadden. Eenmaal in de winkel overhandigde ik verlegen het verfrommelde papiertje. Ik zei niets en wachtte af.

Vleestransacties konden zich maar beter zonder woorden voltrekken, vond ik. Pas wanneer de slager me een plakje worst in de hand drukte, staakte ik mijn zwijgoffensief - gnuivend pakte ik het aan en rende de winkel uit. Het moet er allemaal vrij psychotisch uit hebben gezien.

Nu ik zelf regelmatig achter de toonbank sta, valt het me op dat kinderen nog maar zelden met briefjes aan komen schuifelen. Laat staan dat ze zwijgzaam afwachten. Kinderen anno 2011 weten precies wat ze willen en houden steevast exact genoeg geld over om nog snel een puddingbroodje voor zichzelf te bestellen. Een enkele lefgozer vraagt al bij binnenkomst om het uitdeelbroodje dat alle kinderen krijgen, of begint demonstratief de vitrines af te likken. Geboren consumenten, zou je bijna zeggen.

Heel soms komt het nog wel eens voor dat mij zwijgend een boodschappenbriefje overhandigd wordt, maar het verschijnsel heeft toch een opvallende sociale verschuiving doorgemaakt. Het zwijgbriefje wordt, zo krijg ik de indruk, nu vooral gebruikt door oudere mannen in morsige overalls. Mannen van de oude stempel.

Het briefje hebben ze van hun vrouw meegekregen, evenals de verfrommelde boodschappentas die ze hulpeloos op de toonbank gooien. Ze mompelen op willekeurige momenten ‘joe’ of ‘moi’ en doen er een eeuwigheid over om wat kleingeld uit de krochten van hun overall te vissen. Alles wijst erop dat 'moeder de vrouw' normaal gesproken verantwoordelijk is voor de boodschappen, en dat hijzelf veel liever de godganse dag bij een bouwput zou staan om naar een mooie hijskraan te kijken.

Ik heb altijd erg met dit type man te doen. Zou zijn vrouw soms ziek zijn? Moet hij daarom opeens zelf voor zijn boterhammen zorgen? Of is ze van de ene op de andere dag woest en feministisch geworden? Na al die jaren!

Bijna wil ik dat soort ongemakkelijke zwijgers snel een klein broodje in het knuistje drukken alvorens ze onbeholpen en gehaast de winkeldrukte verlaten. Het  boodschappenbriefje bewaar ik - opdat ik me weer even een schichtige achtjarige in de grote wereld voel, en de man in kwestie hopelijk niet opnieuw door zijn vrouw naar de winkel gestuurd wordt.


Woensdag 14 December 2011 op 21:26  |  
  |    |  

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.