Een stukje samenzijn

Soms, meestal na wat biertjes en wilde danspassen, heb ik de onbedwingbare behoefte om zompig voedsel uit een snackmuur te trekken. Toch is zo’n vetmuur eigenlijk een heel vreemd verschijnsel. Zijn vele facetten moeten nodig eens besproken worden.
Enerzijds geeft de snackmuur me een beschaamd gevoel. Zelfs in beschonken toestand kan ik het niet helpen me te verbazen over de tragiek van het hele gebeuren: dronken mensen die wiebelend in hun zakken graaien op zoek naar een beetje kleingeld. Stap één. Vervolgens moet het kleingeld nog in de muur geworpen worden, een handeling die vaak meer controle over de ledematen vereist dan dronken mensen kunnen opbrengen. Een treurig schouwspel.
Maar als het dan allemaal gelukt is, en er zomaar een groepje hongerige mensen op straat staat te genieten van een chemische hap, heeft dat tegelijkertijd iets moois. 'Een stukje samenzijn', in Libelle-termen. Misschien moeten we de muur dus vooral zien als sociaal fenomeen, een wereld an sich. Hij brengt ons niet alleen obesitas en pukkels, maar ook verbroedering en saamhorigheidsgevoel.
Jammer genoeg duurde het lang voor dit laatste inzicht tot mij kwam. Ik dacht altijd dat de muur hoofdzakelijk om slecht eten draaide en zag enkel de treurige kant van het verhaal. De sociale potentie van de muur drong pas tot mij door toen ik kortgeleden mijn zoveelste kans misliep om deel te nemen aan de snackmuur-cultuur van Leeuwarden.
Het ging zo: een jongeman botste ter hoogte van de kroketten tegen me op en bood zijn excuses aan. Vervolgens draaide hij zich om en zei met een zwoele doch angstige blik: 'Wie bén jij eigenlijk?'
Kennelijk was de jongen er tot die avond van overtuigd geweest dat hij het hele nachtelijke klantenbestand van de Febo in Leeuwarden op zijn duimpje kende. Misschien was hij een soort Koning van de Muur aldaar, de leader of the snack pack.
Maar ik, in al mijn onwetendheid, was blind voor zijn subtiele toenaderingspoging. Compleet in de ban van de vette hap die me te wachten stond, reageerde ik met een gezapig: 'Ik? Ik kom voor een kaassoufflé!' 
Pas later drong de absurditeit van mijn antwoord tot me door. Ik at de kaassoufflé terwijl ik naar huis liep. Geen verbroedering, geen saamhorigheid. Alleen ik en een homp smeltkaas met paneermeel. Met de eenzaamheid kwam dan eindelijk het besef: misschien was de snackmuur helemaal niet zo tragisch, maar deed ik gewoon iets verkeerd.


Dinsdag 08 Maart 2011 op 22:42  |  
  |    |  

twee reacties

Mark Eisma

Leuk geschreven weer! En je hebt een uitstekende keuze gemaakt. :) Kaassoufflé ftw.

Mark Eisma
, (E-mail ) - 09-03-’11 11:12
lammie

Heel herkenbaar,maar dat zal je niet verbazen denk ik ha ha.
Kan er nog steeds niet voorbij lopen zonder een blik op al die verlichte raampjes te werpen,en ja dan ga ik toch weer voor die lekkere bamie hap(zijn erg lekker op station Zwolle).

lammie
, (E-mail ) - 09-03-’11 20:43
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.