fiets

Omdat ik graag van mezelf denk dat ik een geëmancipeerde vrouw ben, vind ik dat ik zelf mijn fietsband moet plakken wanneer deze lek is. Ik kan immers ook bier drinken en hard lachen om lompe grappen, en op een goede dag heb ik helemaal zelf een draadloze netwerkkaart in mijn computer gemonteerd. Een band plakken zou een volstrekt logische volgende stap zijn.

Met die gedachte in mijn achterhoofd heb ik eens een hele middag besteed aan het plakken van welgeteld veertien lekken in mijn achterband. Telkens wanneer ik de binnenband met grote moeite weer terug in de buitenband had gepropt en hem vervolgens oppompte, liep hij langzaam weer leeg. En telkens  begon ik weer helemaal overnieuw. Ik heb er een talent voor om precies op de verkeerde momenten heel volhardend te zijn. Na een uur of vijf moest ik er bijna van huilen. Mannen zouden boos worden en God erbij halen, maar ik werd alleen maar intens verdrietig en belde verslagen mijn enige échte Vader op.

Want mijn vader kan alles. Hij is een do-it-yourself-man in hart en nieren, en natuurlijk was hij ook degene die me vol goede hoop mijn eerste Simson-plaksetje cadeau had gegeven. Die bewuste dag, echter, restte hem niets anders dan mij kalmpjes mededelen dat er bij zoveel lekken 'natuurlijk gewoon een nieuwe binnenband in moet'. Nóóit aan gedacht.

Sinds dat plakfiasco ben ik een beetje onzeker geworden over mijn zelfstandigheid. Het kon toch niet zo zijn dat ik zo'n vrouw zou worden die keer op keer fluitend door stukken glas fietst, en vervolgens hulpeloos en pruilend gaat zitten wachten tot iemand anders haar fiets repareert?

Jawel, dat kon. Onlangs heb ik mijn trots betreffende fietsperikelen voorgoed opzij gezet. Mijn band was weer eens zo plat als het achterhoofd van zo'n zielige baby die niet vaak genoeg omgedraaid wordt in zijn wiegje - nou ja, plat dus. Het was buiten te koud om te klussen, maar in mijn kleine fietsenschuurtje kreeg ik het niet eens voor elkaar om de fiets op zijn kop te zetten, laat staan om met verkleumde handen plakkertjes te knippen.

Vloekend als een kerel bracht ik mijn ijzeren ros voor het eerst in mijn leven naar een fietsenmaker. Daar werd ik, ondanks mijn geveinsde pruillip en traanogen, alsnog genadeloos afgezet. Vele euro's lichter zat ik drie dagen later (ja, echt) weer op mijn fiets. Weemoedig dacht ik aan mijn Simson-plakset, waar niet veel meer van over was na al die mislukte plakfestijnen. Maar ik had het geprobeerd, tot tranen toe, en misschien was dat wel wat telde.


Zondag 13 Februari 2011 op 21:26  |  
  |    |  

Eén reactie

Arend

Ik doe het gratis voor je, ben koning bandplak en woon in Utrecht.

Arend
, (E-mail ) - 13-02-’11 23:40
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.