sixpack-patsers en vette konijntjes

Rondslenteren doe ik vaak genoeg, evenals sjouwen met kratten vol brood of bier. Moeilijker vind ik het om me bezig te houden met andere, meer gestructureerde vormen van lichaamsbeweging - in de volksmond ook wel 'sport'. Het enige wat ik op dat gebied doe is sporadisch flink tekeer gaan bij 'Bewegen Op Muziek', dé Groninger studentensport. Dat klinkt alsof het voor kneusjes is, maar niets is minder waar. Een uur lang word je door een schreeuwende instructrice opgejut om een mensonterende hoeveelheid sit-ups, push-ups en primitieve danspasjes te doen - dit alles onder het genot van harde muziek en een stuk of 80 lotgenoten. De gemiddelde luie donder kan na afloop een week lang niet meer fatsoenlijk lopen.

Zoals jullie begrijpen was ik erg sceptisch toen ik voor het eerst ging 'bommen'. En angstig. Ik voelde me net een zwak, bang konijntje met babyvet -  iets wat in de sportschool-regionen ongetwijfeld zwaar bestraft zou worden. Bovendien droeg ik een slonzig sportpak dat de rest van de week stiekem gewoon als pyjama fungeerde. Ik kon mezelf onmogelijk serieus nemen.

Nerveus observeerde ik de grote, fel verlichte gymzaal. Vlakbij de instructrice bevonden zich al een paar heuse sportfanaten; ik herkende ze aan hun glimmende fietsbroeken en gemillimeterde haren. Van die mensen die wéll in het bezit zijn van buikspieren, en die tijdens zo'n afmat-sessie oprecht denken: 'Mmm, even lékker alle stress eruit sporten, heerlijk.' En niet: 'NOG EEN PUSH-UP EN IK GA DOOD, LIEVE HEER, STUUR ME EEN ZAK CHIPS EN IK GA IN VREDE!' Dat, mijn vrienden, is nou precies wat de sixpack-patsers van de vette konijntjes onderscheidt.

Hoe dan ook, plots dimden de lampen en kwamen er onverwachts nog tientallen meisjes uit allerlei hoeken en gaten de zaal binnenstromen - meisjes in alle soorten en maten. Godzijdank, daar zaten vast nog wel een paar mede-slapjanussen bij. Enkele momenten later bulderde er een opgefokte versie van Aqua's 'Barbie Girl' uit de speakers, en als bij toverslag begonnen alle aanwezigen te rennen. Het leek wel een horde op hol geslagen buffels, zoals in de Leeuwenkoning. Verward keek ik om me heen, maar er was helemaal geen gevaar. Geen boze dinosaurus, geen naderende trein. Geen leeuwenwelpje. Iedereen rende gewoon wat in het rond, maar wat was daar nou eigenlijk 't praktisch nut van? Hadden ze er zoveel voor over om ooit legitiem zo'n strak fietsbroekje te kunnen dragen? Alles voor een blokjesbuik, blokjesbenen, verdorie, een blokjeshóófd met gemillimeterde haren? Aarzelend voegde ik me in de kudde. In eerste instantie voelde ik me heel akelig, maar al snel drong de prachtige absurditeit van het hele gebeuren tot me door. Sindsdien verbrand ik tijdens zo'n uurtje bommen meer calorieën dan wie dan ook. Niet omdat ik goed ben in rennen en sit-ups, maar omdat ik het grootste gedeelte van de tijd krijsend van het lachen over de grond rol. Dat is pas goed voor de buikspieren, schijnt.


Maandag 31 Januari 2011 op 23:14  |  
  |    |  

twee reacties

lammie

Mijn buikspieren zijn ook weer getraind,maar dan van het lachen om dit verhaal.
kun je gewoon stilzittend doen ha ha.

lammie
, (E-mail ) - 01-02-’11 12:42
Cesar

haha! die lammie toch

Cesar
, (E-mail ) - 02-02-’11 23:58
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.