pretland, the dark side

Kort na de kerst was ik enkele dagen in Disneyland Parijs. Het hoe en waarom van dit uitstapje zal ik buiten beschouwing laten, simpelweg omdat ik zelf ook nog steeds niet zo goed begrijp hoe ik daar terecht kwam, of waarom. Als kind van bescheiden komaf had ik niet verwacht dat ik er ooit zou geraken, maar dat vond ik ook niet echt erg. Ik was er al tweeëntwintig jaar zeker van dat Avonturenpark Hellendoorn sowieso het mooiste pretpark ter aarde was.

En dat is het ook. Want Disneyland is helemaal geen park, mensen. Disneyland is werkelijk een compleet lánd, gekoloniseerd en met olijke, witte hand geregeerd door Mickey Mouse en zijn vriendjes. En die weten wel wat pret is. Overal waar je in Disneyland loopt klinken vredige liedjes door onzichtbare speakers, en meerdere malen per dag rijden er prachtige praalwagens met belangrijke bewindslieden door de straten - Aladin enzo.

Hoewel ik erg onder de indruk was van al het moois dat mij zo onverwachts ten deel viel, kon ik het niet laten me ook af en toe praktische dingen af te vragen als: 'Donders, wat zal die verlichting wel niet kosten?' en 'Zou er ergens een grote, rode knop zitten waarmee je alles tegelijk uit kan doen?' en 'Als ik die knop vind dan ga ik er echt wel op drukken, zal ik dan in een soort Disney-dungeon belanden en gemarteld worden door de lachende hyena's uit de Leeuwenkoning?'

De rode knop heb ik jammer genoeg nooit gevonden, maar gelukkig kan ik ook heel goed eindeloos over ogenschijnlijk minder spectaculaire dingen neuzelen - bijvoorbeeld het hotel waarin ik verbleef. Ik heb mijn halve jeugd kamperend doorgebracht, dus een hotel was iets nieuws voor me. En deze was nog luxe ook: elke ochtend en avond stond er een heerlijk lopend buffet voor de gasten klaar.

(Ik moet trouwens altijd een beetje grinniken om die term, 'lopend buffet'. Alsof het eten zélf telkens wegloopt, precies op het moment dat je wilt opscheppen. Dit bleek niet het geval te zijn; een hele teleurstelling, natuurlijk.)

Afijn, het meest verbazingwekkende aan het hotel was toch echt de naam van de eetzaal: 'The Plantation', oftewel 'de Plantage', prijkte er op de gevel. Opeens viel het wel heel erg op dat er voornamelijk donkere mensen met onze vieze borden heen en weer aan het rennen waren. In rode pofbroeken nog wel, heel Disney-like, maar plots ook héél ongepast. Het hotel had dan misschien als thema 'ontdekkingsreizen', maar het subthema 'slavernij' hadden ze wellicht iets subtieler kunnen uitbeelden. Of was dit bittere ernst, en had ik zojuist the dark side van pretland ontdekt? Verbaasd at ik mijn croissantje en dronk ik mijn koffie. Vreemd bijsmaakje, zeg.


Donderdag 06 Januari 2011 op 14:40  |  
  |    |  

Eén reactie

balderos

Hilarisch wederom!

balderos
, (E-mail ) - 06-01-’11 15:57
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.