Er is niks mis met heel veel mensen

Hier, een stukje dat ik schreef voor het magazine van podium Asteriks
Het is een kort stukje. Dat komt omdat het boekje best klein is. Letterlijk.
De dingen kunnen soms zo simpel zijn.


///

"Is er nog koffie?"
De mevrouw met de rollator en het eeuwige groene windjack komt glimlachend de bakkerswinkel binnen. Altijd diezelfde vraag, direct bij binnenkomst. Ze spreekt de woorden met goede hoop uit, maar altijd op bescheiden toon. Mevrouw zou er zeker begrip voor hebben als de koffie onverhoopt eens op zou zijn. In haar tijd was het vast niet zo vanzelfsprekend allemaal: eindeloze koffie en altijd een koekje. Toen zat de koffie nog in een pot, in plaats van in een apparaat dat de hele dag bakjes troost uitspuwt op verzoek. Het vervelende van potten is dat ze een bodem hebben en dus onvermijdelijk ook wel eens leeg zijn. Dat kan gewoon.
"Nou, even kijken…" frons ik. "Ja hoor, u boft! Er is nog koffie!"
Ik druk op de knop en enkele momenten later breng ik de koffie en het koekje naar haar tafel. Voor de vorm neem ik direct het wisselgeld mee. Vijfendertig cent. Ze slaat het af, zoals gewoonlijk.
"Doe dat maar in het potje," zegt ze. "Die rode."
"Het goede doel mag wel blij met u zijn."
Er zijn ouderen die ergens onderweg al hun vertrouwen in de mensheid lijken te hebben verloren. Ze worden taai en zuur, een soort menselijke roze matjes. Ik begrijp dat best. Toch zitten er ook exemplaren tussen die op wonderlijke wijze hun zin in het leven altijd behouden hebben. Zij is van het laatste soort.
"Er is niks mis met de jeugd van tegenwoordig," zegt ze uit het niets.
"Ach, er is niks mis met heel veel mensen. Jong of oud."
Zo kletsen we wat, net zolang totdat de koffie op is. Althans, de koffie in haar kopje. Het kopje heeft een bodem. Ze staat op en neemt het servies van de tafel. Het slagveld op het schoteltje verraadt dat haar handen niet meer echt meewerken, maar ze moet en zal de afwas op de toonbank achterlaten.
"Ik zet het hier neer, hoor. Dat scheelt jou weer."
"Bedankt," zeg ik. "En tot de volgende keer maar weer."
Er komt een dag dat het kopje zal vallen, dat weet ik best. Tot die tijd neem ik afscheid met goede hoop en op bescheiden toon. Daarmee kom je een heel eind, heb ik van haar geleerd.


Maandag 05 Oktober 2015 op 13:12  |  
  |    |  

Eén reactie

Margot Koek

Prachtig en zo uit het leven gegrepen. Jou dag kan niet meer stuk

Margot Koek
, - 05-10-’15 18:25
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.