postbode

Mijn postbode is een beetje in de war. Zo heeft hij pas geleden in de hele straat telefoongidsen op de stoep gegooid in plaats van in de brievenbus. Nu zou mijn gids sowieso meteen weer bij het oud papier terecht zijn gekomen, maar het was ergens wel tragisch om al die dingen doorweekt op de grond te zien liggen.

Ik stelde me voor hoe die arme man, nat en koud door de herfstregen, al uren door de straten had gesjokt en er precies voor mijn voordeur simpelweg genoeg van had. In mijn verbeelding scheurde hij op dat moment manisch lachend zijn TNT-jas aan gort, om vervolgens vloekend en brullend die hopeloos achterhaalde gidsen op de grond te smijten. Ik begrijp dat heel goed.

Wat ik niet begrijp is wat de beste man dacht toen hij enkele dagen daarvoor iemands post in mijn fietstas stopte. Het is een zeer solide tas, dat wel, maar ik kan me nou ook weer niet voorstellen dat hij de tas met een brievenbus heeft verward. Bovendien was de post niet aan mij geadresseerd, maar aan iemand in een compleet andere straat.

Aardig als ik ben, besloot ik de TNT wat te helpen - ik zou vast wel een keer toevallig langs dat adres fietsen, en dan kon ik best even die envelop in de goede brievenbus gooien.

Inmiddels fiets ik dus al twee weken met iemands post rond.

Dat was te verwachten, want mijn fietstas is eigenlijk meer een soort laatste rustplaats voor willekeurige objecten; dat wat er in terecht komt, komt er zelden weer uit. De tas in kwestie is oud, vies en nat - daar kom ik met mijn tere handjes liever niet aan. Laatst heb ik er wel een verloren gewaand pak melk uit gevist, en dat was ook het moment waarop ik mijn mysterieuze post nog eens goed bekeek. Opeens zag ik op de envelop een Warchild-logo. Potverdorie, dat kon er ook nog wel bij. Post voor iemand met een goed hart.

Sindsdien voel ik me erg schuldig over het feit dat ik de verdwaalde envelop telkens vergeet te bezorgen, en ben ik ervan overtuigd dat dit zoiets is wat ik later bij de hemelpoorten te horen ga krijgen. Of erger: dat God dan opeens een postbode blijkt te zijn. Niks geen oubollige grote baard, nee, gewoon een blije man met een oranje TNT-pet. Dat is best plausibel, denk er maar eens over na: Hij stuurt ons zogenaamd altijd boodschappen (in de zin van: berichten. Dus niet bananen en wc-papier en dat soort dingen), maar die komen nooit aan - althans, ik ontvang ze niet. Bovendien was Jezus ook maar een bescheiden timmerman; een logisch beroep voor een postbode-zoon in een tijd waarin de sociale mobiliteit gering was. Want toen hadden ze ook nog geen stufi, schijnt.

Dit is mijn kans. Mijn kans om alles goed te maken. Mijn kans om het tegendeel te bewijzen aan alle kinderen die vroeger zeiden dat ik de dochter van Satan was, alleen maar omdat ik niet naar de kerk ging. Vandaag zal ik de verlepte Warchild-envelop bij de rechtmatige eigenaar bezorgen, en God zal van me houden.


Woensdag 27 Oktober 2010 op 11:20  |  
  |    |  

drie reacties

Roos Hagt

Heel leuk weer Nicole! Ik heb weer gelachen :D X Roos

Roos Hagt
, (E-mail ) - 27-10-’10 12:02
CJ

Ik ben er nog niet zo zeker van of God dan van je gaat houden. Je stelde dat hij eigenlijk een nogal waardeloze postbode is. Poging na poging om al die berichtjes van hem aan te laten komen en elke dag weer moeten constateren dat hij weer heeft gefaald.. En dan sta jij glimlachend aan de hemelpoort en toont aan dat het een koud kunstje is, zo’n brief in de juiste brienvenbus duwen… Hoe zal hij zich dan wel niet voelen? Waarschijnlijk ben ik nog niet volwassen genoeg, maar ik kan weinig liefde opbrengen voor iemand die mij in mijn hemd zet en mij wijst op mijn eigen incompetentie…. Maar misschien is hij daarom ook God en ik niet…

CJ
, (E-mail ) - 27-10-’10 17:10
Slenteraar

CJ, jij bent niet God? Hm. Weer een optie die ik op mijn ‘mogelijke verschijningsvormen van God’-lijstje kan doorkrassen. ;)

Het was trouwens mijn bedoeling in het midden te laten of God een goede of slechte postbode is. Misschien heb ik zelf gewoon schrikbarend slechte ontvangst en ligt het helemaal niet aan Zijn Skills. Vandaar: “- althans, ik ontvang ze niet.” En toch.. met mij vele anderen, ben ik bang.

(Ik moet er wel bij zeggen dat ik eventjes ging twijfelen toen mijn internet eruit vloog precies op het moment dat ik het stukje wilde posten.. haha)

Zelf zou ik overigens ook strontchagrijnig worden van zo’n klein mormel dat opeens ook de postvrouw uit moet hangen, hoor. Maar ik hoop toch dat God, postbode of wat dan ook, niet zo vanuit zichzelf denkt en gewoon blij is dat diegene zijn brief alsnog ontvangen heeft. Iets met liefde!

Slenteraar
, (E-mail ) (URL) - 27-10-’10 18:25
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.