Bakkersmeisje, episode VI

We meet again! Na een intermezzo van anderhalf jaar ben ik sinds deze zomer weer twee dagen in de week werkzaam als bakkersmeisje. Hoog tijd dus voor een nieuw avontuur in de 'Bakkersmeisje'-reeks. De oudere verhalen zijn hier, hier, hier, hier en hier te vinden.

- - -

Inmiddels ken ik de routine. Vroeg in de ochtend komen de jonge moeders, ze kopen brood voor de hele week en verantwoorde crackers voor tussendoor. Daarna de grijze meneren: een halfje bruin en tegen het weekend een stukje appeltaart, 'de vrouw moet immers ook wat hebben.' Pas tegen het middaguur verschijnen de studenten, scholieren en soms ook de kantoorklerken in hun nette kleding. Ze rukken op in groepen. Ik hoor hun magen knorren terwijl ze zich en masse voor de vitrine met belegde broodjes verzamelen.
“Wie kan ik helpen?” roep ik lukraak naar het volk.
Een jongen met een Aziatisch uiterlijk – waarschijnlijk een internationale student – doet een stapje naar voren. “I want your anus,” zegt hij. Het klinkt dwingend. Trefzeker.
“Pardon?” stamel ik. “Could you repeat that?
Hoewel ik al enige jaren ervaring heb als bakkersmeisje en reeds de nodige vreemde verzoeken gehoord heb, sta ik van dit bevel toch even te kijken. Het is mijn tweede werkdag in deze zaak. Bakkersmeisje in een nieuwe stad, achter een andere toonbank. Wennen, dus. Ondanks mijn werkervaring voel ik me erg nieuw en klunzig. De klanten kijken meewarig toe hoe ik mijn weg probeer te vinden in de winkel en op de kassa.
Your anus,” herhaalt de jongen. Hij zegt het echt. Daarna: “On a baguette.”
Geïrriteerd pakt hij de menukaart erbij en wijst erop. Ik tuur naar de eindeloze belegjes die ik mijn klanten mag aanbieden. Dan pas valt het kwartje: helemaal onderaan de kaart staat een rits exotische broodjes met de namen van planeten. Broodje Mars, Jupiter, Neptunus... En Uranus.
Uit pure ongemakkelijkheid begin ik schaapachtig te lachen.
Yeah.. I get it now,” haper ik. “I thought, well, you know – ”
De jongen schudt zijn hoofd, waarschijnlijk om mij in vredesnaam het zwijgen op te leggen. Hij loopt zelfs lichtelijk rood aan. Misschien is dit ook niet het moment en de plek om mijn initiële verwarring tot in detail toe te lichten. Zwijgend beleg ik een halve baguette met oude kaas, sla, mosterd en pittenmix. Een combinatie die me waarschijnlijk de rest van mijn leven zal terugvoeren naar dit glorieuze moment.
Inmiddels ben ik drie maanden en ontelbare blunders verder, maar toch voelt de winkel al bijna als thuis. Ik ken de producten, de gezichten en langzaam maar zeker ook de namen. Vaste gasten wagen het erop me te begroeten met een 'heeeuh!' in plaats van een 'goedendag'. De grapjes maken hun opwachting en de formaliteiten bladderen af, stukje bij beetje.
Zo zie ik het graag.
Aan het einde van iedere werkdag maakt de zoete geur van gevulde koeken plaats voor het aroma van vers zweet en oud broodkruim. Het blijft hard werken, maar dat geeft niet. De praatjes zijn gemaakt en de halve stad heb ik hoogstpersoonlijk een fijne dag toegewenst. Op weg naar huis word ik steeds vaker begroet door mensen die me niet direct kunnen plaatsen, maar wel het gevoel hebben dat ze me ergens van kennen. Net als in mijn oude woonplaats. Steeds wanneer ik thuiskom en mijn benen ongegeneerd op de salontafel laat rusten, likt mijn hond het broodkruim onder mijn schoenzolen vandaan. Dan besef ik me: ik ben thuis in deze stad. Eindelijk.


Donderdag 16 Oktober 2014 op 10:50  |  
  |    |  

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.