Anatomische snuifdoos

Een tijdje geleden stonden de nieuwssites er vol mee: “Zitten is schadelijk voor de gezondheid.” Ik nam de berichten niet erg serieus. Wat was nou het ergste wat er kon gebeuren? Tot vorige week. Vorige week vergat ik heel even hoe zitten ook alweer precies in zijn werk gaat. Beginnen met zitten, in het bijzonder: ik kreeg het voor elkaar om mijn hand te blesseren terwijl ik enkel op de bank wilde plaatsnemen.
Dat klinkt overdreven en welhaast onmogelijk, maar ruim een week na het zitdebacle loop ik – na een kortstondige en misleidende periode van herstel – nog steeds rond als bambi met een gebroken pootje. Zielig, mekkerend, met betraande ogen in de koplampen. Gistermiddag bereikte mijn klaagzang een dieptepunt.
God strafte meteen.
“Ik kan niet eens elastiekje in mijn haar doen,” verklaarde ik. “Teveel pijn.”
Mijn compagnon zweeg. Moe van het gezeur, waarschijnlijk.
“Kan jij er niet even een staart in doen?”
Zuchtend kwam mijn compagnon van de bank af. Zonder blessures, hij heeft het zitten kennelijk goed onder de knie. Ik gaf hem het elastiekje. Met twee extreem slappe handjes begon hij in mijn haar te frunniken, ergens helemaal onderin mijn nek. Daarna trok hij de staart een paar keer aan. Ik voelde hoe het haar bovenop mijn hoofd bol ging staan. Het elastiekje, daarentegen, bungelde onderaan en bleef alsnog nauwelijks zitten.
“Zo,” verklaarde hij.
Ik voelde met mijn goede hand op mijn hoofd en trok een vies gezicht. Mijn haar was ongekamd en ongewassen. Vooruit: daar had ik zelf natuurlijk ook een aandeel in. Maar dit gore, laffe staartje in mijn nek maakte het geheel toch echt nog tien keer erger.
“Jezus. Ik lijk nu net Steven Seagal, of niet? Met zo'n vies, slap staartje achterin mijn nek. Bedankt man. Ik bén gewoon Steven Seagal, nu.”
Mijn compagnon begon te lachen als Ron Brandsteder, dat kon er ook nog wel bij. Ik probeerde ondertussen het elastiekje uit mijn haar te trekken, onderwijl voortdurend mompelend: “Steven Seagal! Godsamme, Steven Seagal met een geblesseerde poot!”
Het vieze staartje was de druppel: ik maakte onmiddellijk een afspraak bij de huisarts. Dit kon zo niet langer. Vanochtend zat ik in de spreekkamer en verklaarde: “Ik vrees dat ik mijn hand geblesseerd heb door te gaan zitten op de bank.”
De dokter pakte mijn hand vast en begon eraan te duwen en trekken, heel vervelend.
“Het gewrichtje bij je duim is gekneusd. Kijk, daar bij dat kuiltje tussen je wijsvinger en je duim. Dat noemen ze trouwens ook wel de anatomische snuifdoos. Uit dat kuiltje snoven de mannen vroeger tabak.”
Hij legde zijn hand onder zijn neus en gooide zijn hoofd achterover. Snuivend.
“Goh, wist ik niet. Maar goed: ik heb het niet gedaan tijdens het snuiven van tabak. Ik heb het gedaan door te gaan zitten op de bank. Best wel knap, eigenlijk.”
“Dat is wel uitzonderlijk, ja.”
Dat wilde ik even horen. De komende week moet ik rust houden.
De komende week ben ik.. Steven Seagal.


Dinsdag 11 Maart 2014 op 09:15  |  
  |    |  

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.