Hans Kraay Junior

Mijn telefoon maakt geluid. Ik schrik, dat is altijd mijn eerste reactie. Voorzichtig pak ik het apparaat op – een beetje zoals ik haren uit het doucheputje trek – en kijk vol angst en walging naar het scherm: anoniempje belt. Ik wil niet opnemen. Nooit. Tot overmaat van ramp zit er ook nog iemand op mijn bank die mee kan luisteren. Maar het moet, heb ik me voorgenomen. Misschien is het de gemeente, of een andere belangrijke instantie. Misschien is het Hans Kraay Junior met de vraag of ik voortaan zijn tekst voor Lachen Om Home Video's wil schrijven.
Je weet het niet.
Ik besluit naar boven te vluchten, de rinkelende telefoon in mijn hand, zodat ik tenminste in eenzame opsluiting het ongemak kan ondergaan. Ik druk op 'opnemen' en noem hijgend mijn naam. Het blijkt de krant te zijn waarvan ik lid ben. Of de zaterdageditie goed bevalt. En of mijn gegevens nog kloppen, enzo. Wat een anticlimax.
“Is uw e-mailadres nog steeds.. even kijken hoor – ”
Ik krimp alvast een beetje ineen, knars mijn tanden op elkaar. Niets zo tenenkrommend als het hardop uitspreken of aanhoren van je eigen e-mailadres. Zou verboden moeten worden in de spreektaal, vind ik. Ik ben al lang lid van dezelfde krant en vraag me af welke van mijn gênante adressen zich vandaag op mij zal wreken.
“ – ik heb hier staan: N-from-the-Mountain at..”
“Ja, klopt!” Opgelucht haal ik adem. Op dit adres ben ik nog best trots. Soort van.
“Interessant zeg, heeft u in het buitenland gewoond?”
“Nee, nee. Dat niet. Maar nou ja, mijn achternaam is dus Van den Berg. Leek me wel leuk om het te vertalen naar steenkolenengels. From the Mountain, haha. Destijds leek me dat.. tja... grappig, zeg maar.”
Aan de andere kant van de lijn blijft het stil. Grappen hebben wel vaker de neiging om rap aan grappigheid in te boeten zodra er een ellenlange toelichting om de hoek komt kijken. Heel gek is dat.
“Gewoon een grapje dus,” probeer ik nog.  “Hallo?"
“Haha,” klinkt er aan de andere kant van de lijn. Het klinkt afwezig.
Inmiddels voel ik me zo ongemakkelijk dat ik er alles voor over heb om het gesprek zo snel mogelijk tot een einde te laten komen. Koste wat kost. Een tweede lidmaatschap op hetzelfde adres voor de halve prijs? Prima! Drie zielige Griekse honden ter adoptie? Doen we!
“Wilt u de zaterdagkrant nog langer blijven ontvangen?”
“Is goed.”
“Ik ga het invoeren, dan krijgt u binnenkort nog even een bevestiging.”
“Op mijn e-mailadres?”
“Op uw e-mailadres.”
“Ter attentie van N. From The Mountain, hè.”
Stilte, wederom.
“Daag, mevrouw van den Berg.”
Gedesillusioneerd hang ik op, ik voel me uitgeput. Hans Kraay Junior zou ook nooit anoniem bellen, bedenk ik me nu. Met een naam als de zijne. Onmiddellijk zet ik mijn telefoon op stil, zoals gewoonlijk. Het is mooi geweest voor vandaag.


Dinsdag 25 Februari 2014 op 15:33  |  
  |    |  

Eén reactie

Barbara

hahaha

Barbara
, - 03-03-’14 20:36
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.