Winnaar

Als er iets is wat ik het afgelopen jaar geleerd heb, dan is het wel dat ik toch niet liever sterf dan dat ik moet spreken voor een groep mensen. Lange tijd was dat andersom. Tijdens studiepresentaties vond ik mijn stem te monotoon, kreeg ik altijd een ontiegelijk droge bek van de zenuwen en hoorde je soms opeens best goed dat ik van origine een Overijsselse deerne ben. Ik nam me voor om nooit meer aan die onzin te beginnen. Na mijn laatste verplichte presentatie vierde ik dat met pizza's en moderne danspassen, onderwijl mompelend: 'nooit meer!' – haha – 'nooit meer!' Tot ik de Lowlands Schrijfwedstrijd won en er toch weer aan moest geloven. Ik werd gevraagd om mijn winnende verhaal voor te lezen. Voor mensen.
De eerste keer voorlezen was in Rotterdam. Dagenlang had ik geen zin in eten, zelfs niet in kaas. Dan weet je dat er echt stront aan de knikker is. Daarna kwam de ontkenningsfase. Een halfuur voordat ik de trein moest halen, ging ik de badkamer schoonmaken. Dat leek toen belangrijk. Uiteindelijk moest ik keihard fietsen om nog op tijd op het station te komen en had ik niet eens meer de kans mijn verhaal uit te printen op een proper blaadje. Ik was aangewezen op de prints die ik voor Lowlands had gemaakt. Dat wil zeggen: de versie van mijn verhaal waar een peptalkpuppy boven stond en waar destijds al drie liter koffie overheen was gevallen. De versie die het hele festival bij me in de tent had gelegen. Verkreukeld tussen afval, vieze sokken en lege bierblikjes.


                                                                                  Deze versie.

Ondanks dat ik mijn verhaal had voorgelezen vanaf een stuk vuilnis, werd ik de week na mijn eerste voordracht gebeld met de vraag of ik nogmaals hetzelfde trucje wilde uithalen, dit keer in Utrecht. Voorafgaand aan het optreden ging ik op bezoek bij een vriendin die daar woont. Ik had nieuwe prints gemaakt. Ik ging ruim op tijd op reis. Dit keer zou alles soepel en ontspannen verlopen. Dit keer was ik voorbereid.
“Weet jij eigenlijk waar we moeten zijn, straks?” vroeg ik nog.
Dat wist de vriendin wel. Ze was er al eens geweest, zelfs.
We konden nog rustig patat eten.
Rustig een kopje koffie, rustig een glas wijn.
Tot we er vlak voor vertrek achterkwamen dat de locatie die zij in gedachten had, helemaal niet de locatie was waar het evenement plaatsvond. In paniek raadpleegden we Google Maps, maar een plattegrond rijmen met de werkelijkheid bleek voor ons allebei te hoog gegrepen. Daar kwam nog bij dat we welgeteld één fiets tot onze beschikking hadden. Een fiets die, zo bleek al snel, vastzat in de zwaarste versnelling. Standje Hometrainer Voor Gevorderden – het leek wel alsof de remblokken permanent op de banden stonden. Driekwartier lang ploeterden we op de hometrainer door de krochten van de stad. Het regende heel hard. Ik had steeds de intro van Peppi en Kokki in mijn hoofd en wist niet of ik moest lachen of huilen. Slechts vijf minuten voordat mijn optreden zou beginnen, stormden we het pand binnen.
De crew was blij en opgelucht om me te zien. Hoe later je aan komt kakken, hoe enthousiaster het onthaal van de organisatie, heb ik gemerkt. In het toilet probeerde ik met meters wc-papier mijn haar en gezicht af te drogen, maar mijn kleding zag er nog steeds uit alsof ik eerder die avond een bierfestijn in een blubberige manage had bijgewoond. Toen ik eruit kwam zei een stagemanager: “Je ziet er fantastisch uit.”
Dat vond ik dapper.
Het vreemde was dat het me allemaal eigenlijk niet eens zoveel meer kon schelen. Alles wat mis kon gaan, was al misgegaan. Ik schuifelde richting het podium en zei: “Hoi, nou, ik heb dus een verhaal geschreven waarin ik 14x het woord frikandel heb verwerkt en toch heb ik de Lowlands Schrijfwedstrijd gewonnen, ben ik best wel trots op.”
Ik las voor.
Misschien kon je horen dat ik opgegroeid ben in het oosten van het land, misschien was het merkbaar dat zo'n podium niet echt mijn natuurlijke habitat is. Maar ik stond er, in volle doorweekte glorie, en ik ademde nog steeds. Pas toen – drie maanden na mijn prijs – voelde ik me voor het eerst in mijn leven.. een winnaar.


Donderdag 16 Januari 2014 op 12:24  |  
  |    |  

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.