bakkersmeisje, episode II

Terug naar mijn werk in de bakkerij. In de zomervakanties bewaak ik ook op doordeweekse dagen het brood - dit om mijn collegegeld bij elkaar te sprokkelen en ervoor te zorgen dat ik later, als ik nog steeds maar 1 meter 62 groot ben, aan de ándere kant van de toonbank sta.

Deze zomerse werkdagen zijn eigenlijk heel leuk: Het is dan vaak lekker rustig, waardoor ik de kans krijg de godganse dag fascinerende gesprekken te voeren. Meestal gaan deze gesprekken over het weer, maar soms komt er plots een ander onderwerp aan bod. Tieten, bijvoorbeeld.

Dat komt omdat mijn baas, hopelijk in een moment van verstandsverbijstering, besloten heeft om één van zijn broden 'Panda DD' te noemen. Dan kan je als bakkersmeisje wel heel leuk gaan vertellen dat het een heerlijk meergranenbrood met kleine pitjes is, maar uiteindelijk komt het er toch op neer dat de klant in kwestie giechelend - met twee DD-broden tegen de borst geklemd - de winkel verlaat. Of erger: mopperend dat z'n broden 'eigenlijk helemaal niet zo groot zijn'.

Hoe dan ook, zelfs die gesprekken over dikke-tieten-brood kunnen niet tippen aan mijn Vreemdste Conversatie Allertijden. Op een uitgestorven middag kwam er een lange, ietwat slungelige jongen met een World of Warcraft-shirt de winkel binnen.

'Dat is vast een aardige, verlegen jongen', dacht ik. Twijfelachtig en zwijgend naderde hij de toonbank, onderwijl plukkend aan zijn vettige paardenstaart. Laten we de jongen voor het gemak Pjotr noemen. Gewoon omdat het kan.

Om Pjotr wat op zijn gemak te stellen, besloot ik hem alvast te groeten.

Ik: 'Goedemiddag!'

Pjotr: (zwijgt)

Ik: 'Kan ik je al helpen?'

Pjotr: (zwijgt)

Ik: 'We hebben eigenlijk teveel lekkere broodjes, he? Ik kan ook nooit kiezen.'

Pjotr: (zwijgt)

Ik: 'Gelukkig maar, anders zou ik hier hartstikke dik worden. Vadsig.'

Pjotr: (zwijgt)

Ik: 'Oke. Geef maar een gil als je eruit bent.'

Om de situatie wat minder pijnlijk te maken, ging ik maar even met wat schoonmaakdoekjes in de weer. Pjotr bleef onverstoorbaar naar de vitrines staren.

Toen ik eigenlijk al vergeten was dat hij er stond, schraapte hij zijn keel. Geschrokken keek ik op.

Pjotr (nasaal): 'Zijn je kadetjes een beetje stevig?'

Potverdorie, Pjotr. Die had ik niet zien aankomen.

Ik: 'Ehm.. Nou, ze zijn wel zacht. Mijn.. kadetjes. Zijn gewoon zachte kadetjes. Eh, bolletjes. Die daar.'

Voor de zekerheid wees ik maar even naar de broodjes in de vitrine.

Pjotr: 'Ja, maar stévig?'

Ik: 'Ja hoor. Vast wel.'

Niet geheel overtuigd kocht Pjotr zes kadetten. Ze waren vast niet stevig genoeg, want ik heb hem nooit meer terug gezien. Vaarwel, Pjotr. Alsof jouw kadetten zo indrukwekkend waren.


Vrijdag 08 Oktober 2010 op 14:04  |  
  |    |  

vier reacties

Esther

hahaha! Er is niets mis met je kadetjes hoor ;-)

Esther
, (E-mail ) - 08-10-’10 22:49
Kees

Naaaaah die gast ja!
Ik moest wel lachen om zijn vieze staart :)

Kees
, (E-mail ) - 10-10-’10 09:53
AaL

Hahahaha….

AaL
, (E-mail ) (URL) - 14-10-’10 12:39
Barbara

gatjandakkie..

Barbara
, (E-mail ) - 20-10-’10 10:09
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.