Autorijden

Soms, heel soms, vraagt er wel eens iemand aan mij of ik een rijbewijs heb. Dat zijn vaak mensen die me nog niet zo goed kennen, want eenieder die mij langer dan een paar uur door het leven heeft zien stuntelen kan het antwoord wel ongeveer raden. Daardoor denk ik ook wel eens dat de vraag bedoeld is als een grap.
“Hahaha!” zeg ik dan. Daarna: “Nee.”
Ik zou best een auto willen, hoor, daar niet van. Ik vind sommige exemplaren heel mooi, bijvoorbeeld de Peugeot 205 of een Suzuki Swift. Van die hoekige koekblikjes met een morsige, mintkleurige bekleding. Dan zou ik zo'n knikkebollend hondje op het dashboard zetten en daarnaast een kentekenplaat met mijn naam erop. Prachtig. Ook vind ik de term 'trekhaak' echt een van de mooiste woorden die de Nederlandse taal rijk is. Als ik een rijbewijs had, en een auto, dan zou ik het veel vaker over trekhaken kunnen hebben (Voorbeeld: “Nou, wat ik vandaag toch aan mijn trekhaak had hangen!”).
Helaas kan ik me op dit moment nog niet echt voorstellen dat ik zo'n voertuig binnen afzienbare tijd succesvol zal kunnen besturen. Dat heb ik niet alleen maar zelf bedacht. Ik kreeg het ook te horen toen ik eens een volgeladen kar met roggebrood frontaal tegen een muur aan wist te rijden, in plaats van door de deuropening. Of die keer dat ik laat in de avond bij mijn vader in de auto zat en met toegeknepen ogen vroeg: “Wat zijn dat nou weer voor gekke lampen, daar in de verte?”
Het antwoord luidde: “Dat is een andere auto die ons tegemoet komt rijden.”
Naast praktische bezwaren als een zwakke motoriek en een stiekeme slechtziendheid, zijn er ook nog de beren op de weg. Eenmaal achter het stuur zou ik ongetwijfeld geteisterd worden door allerlei onwaarschijnlijke rampscenario's. Dood en verderf op de snelweg. Denk aan: “Wat nou als ik achter het stuur zit en opeens heel vaak moet niesen?”, “Wat nou als ik opeens kramp in mijn voet krijg?” en: “Barbie heeft haar rijbewijs gehaald. Wat nou als Barbie nu voor me rijdt, of achter me? We gaan er allemaal aan."
Niet erg bevorderlijk voor het rijgedrag, vermoed ik.
Toch koester ik nog altijd een klein beetje hoop dat ik ooit, op een heel glorieuze dag, het avontuur aandurf en met mijn hevig versierde Peugeot de weg op kan. Die hoop houd ik voornamelijk in leven door dagelijks te kijken naar filmpjes van honden die leren hoe ze moeten autorijden en daar vervolgens ook nog in slagen. Dus voor eenieder die wanhoopt, de faalhazen en de rijbewijslozen: check dit nou.
Kijk, dat geeft de mens moed.

---

Wat nou als ik opeens heel vaak moet niesen?

Ik achter een stuur, 1 oktober 2013


Woensdag 02 Oktober 2013 op 09:45  |  
  |    |  

vijf reacties

Sylvia

Haha, leuk stuk ;)

Sylvia
, (URL) - 02-10-’13 14:03
Pieter

Hahah, het lijkt wel of i in de spiegel kijkt. Misschien om te kijken of er iets aan zn trekhaak hangt :P

Pieter
, - 02-10-’13 14:20
Cesar

Haha, dat filmpje! Priceless! Mijn dag is weer goed! :D

Cesar
, - 02-10-’13 14:40
Margot

heel grappig weer zie naar het volgende verhaal uit

Margot
, - 02-10-’13 17:38
Barbara

Hahaha.

Barbara
, - 15-10-’13 21:58
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.