Regionale televisie

Sinds enige tijd heb ik digitale televisie. Ik kan wel 100 zenders ontvangen op mijn dikke vette beeldbuis. Doet me niks. Het enige echt mooie aan het hele gebeuren: ik kan nu alle regionale zenders bekijken, van RTV Oost tot Omrop Fryslân. Fantastisch. Klein nieuws, op het dooie gemak gebracht en niet al te complex. Gewone mensen met een accentje die oeverloos keuvelen over het al dan niet verdwijnen van de SRV-wagen in Bontebok. Daar word ik rustig van.
Toch is het niet altijd maar vreugde en lichthartigheid op de regionale omroepen. Soms zit er opeens een boobytrap tussen; een item dat je naar de keel grijpt omdat het in zijn eenvoud meer zegt dan alle andere nieuwszenders bij elkaar. Zo kwam er laatst op Omrop Fryslân een vrij oud item voorbij, opgenomen tijdens de vorige winter. Ondanks de kou en de sneeuw was er ergens in Friesland een geitje geboren. Dat is natuurlijk wel een bezoekje van de omroep waard. Ik ging er eens goed voor zitten; het was een vermoeiende dag geweest en ik kon wel wat ongecompliceerde blijdschap gebruiken.
De boer in kwestie zag er sober en grauw uit, evenals zijn boerderij. Gelukkig lag het pasgeboren geitje er vredig bij. Blakend van gezondheid, een lichtpuntje in een verder vrij deprimerende omgeving. “Dit is toch prachtig,” zei de boer steeds. “Dat ik dit mag meemaken.” Hij leek er bijna emotioneel van te worden.
Niet zo gek, ook: na een korte stilte deelde de man mede dat hij kanker had en binnenkort zou overlijden. “Voor een ander maakt het waarschijnlijk niet zoveel uit, hoor, maar voor mij is het wel moeilijk. Ja. Ik vind het wel moeilijk.” Dat zei hij ervan.
Het was hartverscheurend. Dit item ging helemaal niet over een pasgeboren geitje; dit item ging over leven en dood, dankbaarheid, angst en intense eenzaamheid. Ik was er best wel kapot van.
Kort na de afloop van het item kwam mijn compagnon de woonkamer binnen. Ik zat op de salontafel in plaats van op de bank, nog geen halve meter van de televisie, en deed een verwoede poging mijn tranen en pruillip te verbergen. Tevergeefs.
“Ik heb Omrop Fryslân gekeken,” snikte ik. “Er was een geitje geboren, dus ik dacht dat het een leuk item zou worden, met schattige shots van dat beestje en een blije boer – blijkt opeens dat die man zelf ziek is en binnenkort doodgaat. En hij denkt ook nog dat niemand hem gaat missen.”
Pas toen ik een beetje bijgekomen was, realiseerde ik me dat er in mijn hoofd eigenlijk iets heel vreemds aan de hand was. Een terminale boer met een pasgeboren geitje, dat is erg sneu. Maar het is lang niet zo vreselijk als ontelbaar veel gruweldaden en doden in Syrië. Toch heb ik daar nog geen traan om gelaten.
Bittere mensen zeggen dat het komt doordat we massaal lamgeslagen zijn: dagelijks krijgen we zoveel ellende voorgeschoteld dat al dat leed ons inmiddels gewoon niets meer doet. Maar dat is niet waar, hoor. Oprechte empathie bestaat. Het zit 'm alleen niet in de aantallen en de feiten, het grote plaatje of heel veel meningen. Je vindt het in de kleine verhalen die achter de abstracties schuilgaan.


Zondag 08 September 2013 op 17:32  |  
  |    |  

Eén reactie

Mirthe

Het klopt wat je zegt, Syrië bijvoorbeeld is onwerkelijk ver weg en onbegrijpbaar en gigantisch en ellendig dat je het je bijna niet kan voorstellen, maar als je dan zo’n verhaal ziet met iemand die oprecht zijn emoties deelt dan komt dat soms heel erg hard aan. Heel herkenbaar, mooi stukje!

Mirthe
, (URL) - 10-09-’13 00:13
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam te voorkomen, vragen we je deze simpele vraag te beantwoorden (schrijf het getal voluit):
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.